En bulliunt vina in patera,
Sedent flammeo vultû convivae;
Adest vates, gratissima munera
Qui mensae ministrat festivae;
Chely orba enim Apollineâ
Movet taedium coena vel nectarea.
Beant vatem Dî candido animo,
Qui refert, ceu speculum purum,
Quae orbe geruntur vel ultimo,
Quaeque aevum recondit futurum.
Adcitus in Divom consilia
Videt abdita rerum primordia.
Ceu tabulâ nitida explicat
Arcana mysteria vitae,
Casam sacris ut templum dedicat,
Operatus Castalidi rite.
Nec est tectum squalore tam abditum,
Quo coetum non pertrahat coelitum.
Ut Mulciber gnava solertiâ
Curvamina clypei ornat,
Mare, terras et astra micantia
Ut arte mirificâ tornat:
Inmensae mundi sic machinae
Refert levi prodigia carmine.
Primaevo ut genitus tempore,
Quo candidae luserant mentes,
Sincero prosequitur pectore
Et aetates cunctas et gentes, Quaternas, quas viderat fluere,
Amat quintae aetati revolvere.
Saturnia primum secula,
Ubi placidae dies fluebant,
Pastoresque, rudis plebucula,
Procul curis aetatem agebant,
Vescentes terrae muneribus,
Unisque intenti amoribus.
Hinc labor et pugna fervescere,
Debellareque belluas fortes,
Bellatorem in solium tollere
Inbelles certatim cohortes;
Hinc belli tumultibus fremere
Duce rura Scamandria Venere.
Stat denique parta victoria,
Mitescuntque corda severa.
Tum concinit turba Pieria,
Prostantque spirantia aera.
Quae ista tulere miracula,
Revocari jam nequeunt secula.
Dî arce turbantur sidereâ,
Magnifica corruunt fana.
Deus adest, Proles Virginea,
Quo gens expiatur humana,
Mens gaudia fluxa hinc spernere,
Se seriis tantum inmergere.
Tum lepidus nitor diffluere,
Qui prisco floruit aevo:
Laniare se Monachus verbere,
Duello Vir ludere saevo;
At vita, ut tristis et horrida,
Tamen viget amoribus placida.
Tamen usquedum turba Pieria
Colit aras inviolatas:
Cor Matris et Virginis candidum
Fovet flammas intemeratas.
Amor sanctior, fides ingenua
Ciet carmina rursus melliflua.
Priscae artis monumenta Lutetiae Parisiorum exposita