 Liber IIII: Caput Quartum |
Liber IIII: Caput Sextum  |
Vigilia. VIgilia, vt inquit Auicenna, est dispositio in qua anima sensibus imperat et virtutibus exterioribus, et mouet voluntarie ad operandum. Vel philosophum Aristotelem, est solutio et remissio sensus. Haec, vt ex veterum monumentis constat, memoriam coadiuuat; auget; confirmat; vt philosophi testimonium probat qui; cum se ad quietem componeret, aeneam manu pilam sumebat: quae in subiectum vas aeneum decidens eum dormientem et sopore victum ad sua studia tinnitu excitaret. Alexander Philippi filius, lecto stratus, aenea concha supposita, brachio extra cubile protento, pilam tenebat argenteam: vt cum neruo tum rigorem sopor laxasset; decidentis pilae tinnitus somnum abrumperet. Idem secutus exemplum Iulianus Romanorum princeps: vt scribit Ammianus. Nec Cleanthis aliani vigilia silentio praetereunda est: qui tanta oppressus miseria, vt inopem tueretur vitam exhaustis puteorum aquis, hortos nocte irrigabat quo interdiu philosophiae studijs commodius operam daret. Laudanda est in Catone, Bruto et Traiano imperatore, somni parcitas et breuitas. Eiusque fideles vigilie sunt commendande: ideo ciuilis aequitas vigilantibus et non veternosis subuenire pro decreto habuit: intempestiuae tamen lucubrationes quae ingenium extingunt et valetudinem vehementer offendunt, minime laudantur, de consecratione, distinctio V, caput Non mediocriter. Huic sententie applaudet glosator in Authentica, ut iudices sine quocumque suffragio, in prima collatione, II. Moderate tamen diuinis pene laudibus celo extolluntur. lex Iustissimos, de officio rectoris prouinciae, in Codice Iustiniani. Glossa in capitulo Bone memoriae, in verbo Generali, de postulatione praelatorum, in antiquis cum vulgatis.. Nec modica laude efferendus est Agesilaus, qui somno non vt domino sed rebus agendis seruienti vtebatur. Vespasianum refert Plinius noctes vigilando consumere solitum, vt diurnos actus nocturnis et nocturnos diurnis traijceret. Quod et Heliogabalum factitasse testis est Lampridius; qui nocte de somno surgebat: mane autem dormire incipiebat. Hunc viuendi ordinem tanquam reprehensibilem, taxat Horatius in Hermogene.
Noctes vigilabat ad ipsum;
Mane: diem totum stertebat.
Seneca quoque seuerissimus Romanae luxuriae censor viuere illos contra naturam asserit, qui noctu vigilant: quos eleganti vocabulo graeco Lychnobios, quasi lucernarios seu ad lucernam viuentes, appellat.
| Liber IIII: Caput Quartum |
Liber IIII: Caput Sextum |