 Cassandra |
Hymnus ad Laetitiam  |
(e Selectis Frederici Schiller carminibus)
Ut rupe torrens ruptâ stridens
Tonitrûs instar crepitat,
Montis fragminibus inlidens
Et robora praecipitat;
Viator laetus atque horrens
Auscultat, uti aestuat
Per scopulos volutus torrens,
Nescitque, unde profluat:
Sic fonte, qui aeternum latet,
Latex Camoenae usque scatet.
Quem magnae juvant Deae fati
Nectentes vitae stamina,
Potenti quis resistat vati?
Quis ferat lentus carmina?
Par Divom nuncio facundo
Is motas mentes subigit,
Quas Orco mergit nunc profundo,
In coelos modo erigit,
Et seriâ dum jocis nectit,
In motûs quoslibet deflectit.
Ut, gradum figens giganteum
In coetûs conlaetantium,
Ignotum quemquam aequans deum,
Dum introit prodigium;
Superbi subito pavescunt
Adtoniti terrigenae,
Laetantum voce obmutescunt
Cedentes magno advenae,
Mendaces fuci ut fugati
Victrici cedunt veritati:
Sic onus futile abjectat,
Auscultans homo carmini,
Decusque Superûm adfectat,
Sanctoque parens numini.
Dîs ultro sese summis dedit,
Terrena quaeque projicit,
Nec ulli potestati cedit,
Ictûsque fati despicit,
Rugosae mox se curae clepunt,
Dum dulces Musae modi strepunt.
Exspes, dum vota vidit lusa,
Dolore longo marcida,
Ut proles lacrymis perfusa
Ad matrem redit cupida:
Erronem patrios ad fores,
Ad gaudia simplicia
Exosum peregrinos mores
Reducit sic Polymnia,
Et rigida pertaesum jura
Mox mater refovet natura.
| Cassandra |
Hymnus ad Laetitiam |