(e Selectis Frederici Schiller carminibus)
En vetusta eminere,
Solis jubare nitere
Bina propugnacula,
Quâ per rupes fremebunda
Hellesponti strepit unda,
Rupta per repagula!
Asiam quod ab Europâ
Solvit, fretum crepitat;
Pectus at amore fretum
Fragor hic non territat.
Herûs et Leandri corda
Amor arcûs misso chordâ
Sauciavit jaculo.
Hero formâ praecellebat,
Feras certo vir solebat
Insequi venabulo.
Ast amantes distinebant
Coeca patrum odia,
Quae amore conjunctorum
Dirimunt connubia.
Celsa quâ insurgit Sestos,
In quam aestuans infestos
Fretum ictûs conjicit,
Virgo sedet, altum moerens,
Dum Abydo vultus haerens
Adamatum exspicit.
Pontes desunt, qui remotum
Jungant litus litori,
At amantis forti fretum
Pervium est pectori.
Labyrinthi per errores
Fila porrigunt amores,
Stultos docent sapere,
Feras furiis bacchantes,
Tauros flammas anhelantes
Sulcos cogunt ducere.
Stygios et lacûs amor
Ingredi non horruit,
Dum puellam Ditis aula
Forti ausû rapuit.
Et Leandrum sic ferocem
Jubet pontum per atrocem
Ire nisû valido.
Sol dum in occasum vergit,
Audens freto se inmergit
Hellesponti turgido.
Brachio potente undas
Tumidas diverberat,
Quo porrectâ turri face
Invitatur, properat.
Fluctûs rapidos egressum,
Arduo labore fessum
Quies alma reficit;
Fide mutuâ puella
Collo brachia tenella
Juvenis circumjicit;
Dum amplexûs inportuna
Eos rumpit teneros,
Quae invitum sinû blando
Fert in sinûs asperos.
Sic jucundas inter vices
Fide mutuâ felices
Dies labi sentiunt,
Laeti vegeto amore,
Cujus florem cum livore
Dii et adspiciunt.
Nae! fortunae fructum nemo
Degustavit placidum,
Nisi audens ad Cocytum
Illum carpsit horridum.
Eos coelos ornat luce,
Hespero vicissim duce
Terris umbrae veniunt;
At amantes nec vergentem
Annum, neque inminentem.
Jamjam brumam sentiunt.
Indies dierum gaudent
Spatia inminui,
Jovi, noctes quod producat,
Grates agunt fatui.
Aequas Libra jam diei
Horas atque requiei.
Coeperat dividere;
Virgo stans in turri laeta
Equos Phoebum jam in freta
Fessos vidit agere.
Laevis speculi ad instar.
Late silent aequora,
Neque Zephyrus tranquilla
Lenis movet marmora.
Choreas delphines laeti
Per inmotum aequor freti
Undis agunt limpidis,
Agmineque adsunt spisso
Imo maris ex abysso
Magnae greges Thetidis.
Is furtivi grex amoris
Solus testis fuerat,
Hecate at os aeterno
Mutum olli obserat.
Virgo ludos contemplatur,
Voce blandâ tum adfatur
Pontum mire placidum:
«Tu— ne fallas, magne Deus?
Imo is est fraudis reus,
Qui te ait perfidum.
Perfida gens est mortalis,
Atrox patris animus;
Te amori moesto aequum
Et benignum sensimus.
En captiva hîc moererem,
Desiderio marcerem
In squalore carceris;
Ni, ut scaphâ destitutum,
Medium per aequor tutum
Juvenem advexeris.
Tu in sinû tetra condis,
Saevis terres aestibus;
Sed amori aequus cedis
Strenuisque ausibus.
Nam undarum te potentem,
Magnum qui quatis tridentem,
Amor telo perculit,
Hellen aries florentem,
Cum germano fugientem
Dum volatû pertulit.
Alto brachium porrectans,
Dulci victus Venere,
Bellam aureo puellam
Detraxisti vellere.
Dea Deo nupta degis
Arce vitreâ, et regis
Potens pontum domina,
Tu, amantium adjutrix,
Noxia, nautarum tutrix,
Venti arces flamina.
Bella Helle, te imploro
Prece Deam debitâ:
Adduc juvenem dilectum
Viâ mihi solita». —
Atra nox jam undas fuscat,
Jam de turri fax coruscat,
Clara late nitet lux,
Quae per vastos fluctus nanti,
Ad dilectam properanti,
Sit amica viae dux.
Raucum procul stridet murmur,
Unda horrens tumuit,
Coeli lumina vanescunt,
Jam tempestas ingruit.
Omne pelagus invadunt
Tenebrae, jam largi cadunt
Ruptis imbres nubibus:
Diris micat flammis aethra,
Et ventorum turba tetra
Suis ruit cautibus.
Turbo arduos aquarum
Illac montes aggerit,
Hac dehiscens inter fluctûs
Imum solum aperit.
«Vaeh! — tum virgo ejulare —
Magne Pater, miserare!
Quid precabar misera?
Vaeh! sin inpetro rogata!
Freta saepe si tentata
Rursum tentat aspera!
Aves en marinae omnes
Nidos quaerunt territae,
Portûs petunt naves, aestum
Sustinere solitae.
Quae jam toties tentavit,
Certe audens iteravit
Magno actus Numine.
Fide datâ certe stabit,
Nec jurata violabit
Mortis in discrimine.
Vaeh! nunc aegre reluctantem
Aestus torquet rapidus,
Modo fere deglutitum
Gurges sorbet avidus.
Specie tu, Nereu, blandâ
Furta texeras nefanda.
Laeve visus speculum;
Aquâ placidâ jacebas,
Noxios eliciebas
Dum in sinûs credulum.
Medio dum freto nulli
Tandem patent reditûs;
Fraude dirâ captum raptas.
Diris queisque percitus».
Heus! procellae ingravescunt,
Montes ardui horrescunt
Aestuante pelago;
Undae scopulis repulsae,
Naves inpetû perculsae
Dant fragorem naufrago.
Turri fax exstincta fumat,
Dux trananti aequora,
Mortem pelagus intentat,
Mortem dira litora.
Subplex Cytheream rogat,
Sidere ut aestûs cogat
Campo in aequoreo.
Larga, ventos placatura,
Vovet dona, mactatura
Taurum cornû aureo:
Ponti Deos atque Deas,
Invocatque Superos,
Ut furentis freti aestûs
Tandem sedent asperos.
«Preces excipe secunda,
Aulâ regnans in profunda
Alma o Leucothea!
Quam propitiam novere,
Qui ancipites ivere
Vada per aequorea.
Tuum illi da velamen,
Quo amictus, aequora
Coeca ranans, eluctetur
Integer in litora!»
Venti lenes dant susurrûs
Equi Eûs almae, currûs
Coeli vehunt margine,
Alveo recepta sueto
Unda lento ludit freto
Blando nitens lumine.
Placido jam crispant aequor
Lenes flabro animae,
Corpus orae leni motû
Inferunt exanime.
Est Leander, qui servavit,
Quae puellae adjuravit,
Mortis in discrimine.
Ore neque mussitante,
Virgo fletum ignorante
Spectat illum lumine.
Exspes vastum spectat mare,
Aethram spectat lucidam,
Dum decorus illi rubor
Genam tingit pallidam
«Dii! vos sentisco duros,
Nulli voto indulturos,
Exorari nescios.
Praematurâ cado morte,
At felice usa sorte
Manes petam stygios.
Quae me tuis vovi sacris
Laetam ducens animam,
Tibi, Venus alma, sponte
Me sacrabo victimam!»
Ventis cita fremebundis
Summâ se de turri undis
Saltû dat praecipite:
Geminum conplexus funus,
Nereus, gratum sibi munus,
Alto condit gurgite;
Victimâ placatus oris
Fluctûs accît refluos,
Urnâ non exhausta fundens
Latices circumfluos.
Laudes matronis debitae