Ionem salvere iubeo. Unde ad nos accessisti? numquid Epheso venis? Io. Nullo pacto, o Socrates, sed Epidauro ab Asclepiis. So. Numquid rhapsodorum, id est, eorum, qui carmina recitant, certamen Epidaurii Deo instituerunt? Io. Non in his solum, sed in alio quoque genere musicae. So. Contende ergo. nobiscum. Io. Quamobrem tecum contendam? Primis, o Socrates, praemiis potiti sumus. So. Probe inquis; age, ut in Palladis celebratione victoriam consequamur. Io. Fient. ista quidem, si deus voluerit. So. Etenim, o Ion, artem vestram semper plurimi feci: nam multi faciendum est quod arti vestrae conveniat, ut ornetis corpus, et quam pulcherrimi appareatis; quodve oporteat in plurimis atque bonis poëtis, et praecipue in. Homero poëtarum omnium optimo divinissimoque, versari, neque carmina illius solum, verum etiam sensa perdiscere. Nunquam. enim aliquis in rhapsodum evaderet, nisi ea quae a poëta dicta sunt intellexerit. nam poëtae mentem interpretari rhapsodum apud auditores oportet: fieri autem nequit, ut hoc ille efficiat, qui poëtae sententiam ignoraverit. Quare haec omnia plurimi facienda videntur. Io. Vera dicis, o Socrates. atqui in, hoc plurimum laboravi. praeclarissima sane prae ceteris de Homero me explicaturum profiteor, ut neque Metrodorus Lampsacenus, neque Stesimbrotus Thasius, meque Glaucon, neque aliquis unquam veterum, tot tamque praeclara Homeri sensa, quot ego, exponere queat. So. Recte, o Ion. constat autem, quod nulla invidia prohibebit, quin ista mihi aperias. Io. Auditu dignum est, quam vehementer Homerum exornando extulerim. qua de re dignum esse me censeo, ab illis, qui Homeri studiosi sunt, corona aurea decorari. So. Otium profecto te audiendi quandoque nanciscar. nunc autem ad hoc unum mihi responde, utrum circa Homerum solum, an etiam circa Hesiodum et Archilochum id possis. Io. Circa Homerum solum. satis enim mihi esse videtur. So. Suntne aliqua, de quibus Homerus et Hesiodus eadem referant? Io. Multa esse, arbitror. So. Utrum melius ea quae dicit Homerus, an quae Hesiodus, explicares? Io. Aeque. de utrisque, o Socrates, in illis rebus, in quibus eadem referunt. So. Quid antem in bis, de quibus non eadem dicunt? ut puta de vaticinio Homerus atque Hesiodus verba faciunt. Io. Et maxime quidem. So. Et in quo poëtae isti consentiunt, aut discrepant, quando de vaticinio loquuntur, utrum ipse melius quam peritus vates aliquis explicares? Io. Vates melius. So. Si autem vales esses, non illa tantum in quibus conveniunt, verum etiam in quibus dissentiunt, exponere posses? Io. Patet. So. Quid, porro? num circa Homerum. vehemens facundusque es, circa vero Hesiodum aliosque poëtas: minime? An Homerus de aliis rebus agit, quam de iis, quae et alii poëtae tractant? Nonne multa quae ad bellum pertinent, et quae ad consuetudines bonorum invicem et malorum, privatorum atque opificum, attinent, enarravit: et de diis, quemadmodum secum invicem, et cum hominibus versantur, deque coelestibus passionibus progressibusque: item quae apud inferos sunt: deorumque et heroum generationes cecinit? nonne circa haec omnis Homeri esis versatur? Io. Vera, o Socrates, loqueris. So. Nonne eadem ceteri poëtae decantant? Io. Eadem certe: sed non ita ceteri, ut Homerus. So. An forte deterius? So. Multo deterius. So. Melius ergo Homerus? Io. Melius certe. So. O Ion, lepidum caput, cum multi de numero verba faciunt, et eorum aliquis recte icit, nonne potest quispiam ea in re bene dicentem cognoscere? Io. Potest. So. Numquid ille ipse, qui male dicentem cognoscit, an alius? Io. Ipse idem. So. An non hic est qui arithmetica arte est praeditus? Io. Profecto. So. Cum multi de cibis, quales salubres sint, loquuntur, et aliquis recte ea de re loquitur, utrum alius quidam bene dicentem, quod recte; alius male dicentem, quod male dicat, animadvertet? an unus et idem? Io. Idem procul dubio. So. Quis iste? quod illi nomen? Io. Medicus. So. Nonne summatim dicimus, cum plures eadem de re loquuntur, quod unus atque idem tam illum qui male, quam illum qui bene loquitur, internoscet: et nisi eum qui in eadem re aberrai, cognoverit, nunquam eum qui recte sentit agnoscet? Io. Profecto. So. An non ipse idem in utrisque peritus est? Io. Prorsus. So. Homerum atque alios poëtas, e quorum numero est Hesiodus et Archilochus, eadem referre asseris, non tamen eodem modo, sed melius Homerum? Io. Et vera loquor. So. Si illum qui bene dicit cognoscis, eos qui male dicunt, quod errent intelligis. Io. Convenit. So. Si ergo. dicamus, o vir optime, Ionem circa Homerum aliosque poëtas similiter peritum esse atque vehementem, nequaquam errabimus: quandoquidem ipse, iudicem eundem idoneum esse circa illos qui eadem in re versantur, confitetur: poëtas vero paene omnes eadem effingere. Io. Quamobrem, o Socrates, cum aliquis de alio poëta disserit, neque mentem adhibeo, neque quidquam existimatione dignum coniectare et conferre valeo, sed oscito protinus atque torpeo: postquam vero Homeri quis mentionem fecerit, confestim excitor, atque mentem adhibeo, et facultas dicendi suppeditare: mihi videtur? So. Nequaquam arduum est, o amice, huius causam coniectare. constat enim, quod neque arte neque scientia de Homero scite loqueris. nam si arte, de aliis omnibus poetis similiter loqui valeres. poesis enim totum esi. nonne? Io. Est certe. So. Nonne postquam aliquis aliam quamvis artem integram comparavit, aeque de omnibus quae sub arte sunt iudicat? eadem quippe de omnibus artibus considerandi ratio est. Vis tibi referam, qua ratione id dicam? So. Opto per Iovem, o Socrates. nam quoties vos sapientes audio, miro quodam gaudio statim afficior. So. Velim, o Ion, veritatem diceres. verum sapientes vos rhapsodi fictoresque estis, et illi quorum vos poëmata decantatis. Ego autem nihil praeter veritatem loquor, quemadmodum decet pinguis Minervae hominem. nam id, de quo paulo ante percontabar, intuere quam leve sit et facile cognitu: quilibet id quod narrabam, percipere potest, eodem videlicet pacto singula consideranda esse, si quis artem sibi integram comparaverit. Exempli causa, numquid pingendi ars totum quiddam est? Io. Est. So. Nonne pictores mulli, partim boni, partim mali, et sunt et fuerunt? Io. Certe. So. Vidistine aliquem, qui et ea quae recte, et quae non Polygnotus Aglaophontis filius pinxit, sufficienter ostendere possit; quae vero pictores alii, nequeat: et si quis aliorum pictorum opus. ostenderit, obdormiat, neque facultas illi ad dicendum aliquid coniiciendumque suppetat: cum vero de Polygnoto, vel de uno quovis alio pictore, sit iudicandum, expergiscatur, et mentem adhibeat, et facultatem dicendi habeat? le. Non per Iovem. So. Quid in fabris statuariis? vidisti quenquam, qui ea quae Daedalus Metionis, aut Epius Panopei filus, aut Theodorus Samius, vel alius quispiam statuarum faber, bene est machinatus, exponere valeat, in aliorum vero sculptorum operibus torpeat atque obmutescat? Io. Per Iovis nunquam virum. talem reperi. So. Atqui nec in tibiarum flatu, ut arbitror, nec in pulsu citharae, nec in cithareo cantu, neque in rhapsodia, virum intuitus es, sui Olympi opera, vel Thamyrae, vel Orphei, aut Ithacensis Phemii rhapsodi exprimere possit: in operibus vero Iionis Ephesii deficiat, neque percipere conferreque possit, quae bene et quae contra modulatur. lio. Quid in hoc tibi contradicam non habeo: sed tamen mihi ipsi conscius sum, me prae ceteris hominibus pulcherrima de Homero referre, neque deesse mihi dicendi copiam: alios vero omnes hac in re me laudare, in ceteris vero nequaquam. Tu vero quidnam hoc sit vide. So. Conspicio, Ion, et quod mihi id esse videtur, tibi aperire incipiam. Ut bene de Homero loquaris, ars tibi non praestat, ut modo dicebam: sed divina vis est, quae te movet; sicut in lapide, quem Magnetem Euripides nominavit, nonnulli Heraclium vocant Qui lapis non solum ferreos anulos trahit, sed vim etiam anulis ipsis infundit, qua hoc idem efficere possint, ac, perinde ut lapis, alios anulos trahere. unde longa plerumque concatenatio ferri et anulorum invicem pendet: et omnibus istis ex illo lapide vis attrahitur. Ita ipsa Musa poëtas divino instinctu concitat: potae conciti alios furore corripiunt. quare ex his omnibus series ipsa contexitur. Omnes itaque carminum poëtae insignes non arte, sed divino afflatu omnia ista praeclara poëmata canunt, et ut Corybantes non sana mente saltant, ita neque canti. lenarum modulatores egregii sana mente hos cantus effingunt; sed ubi in harmoniam et rhythmum insurgunt, et occupati bacchantur: quemadmodum bacchantes feminae mente non sana, mel et lac ex luminibus hauriunt, sana autem mente haurire nequeunt, idque efficit. illorum animus qui cantus effingunt, quod ipsi referunt, aiunt enim nobis poëtae, quod a fontibus, quibus mel scaturit, haurientes, et a Musarum viridariis collibusque decerpentes carmina, ad nos transferunt, quemadmodum mel ex floribus apes, et instar apum volare se asserunt. Qua in re vera loquuntur. res enim levis, volatilis, atque sacra poëta est: neque poetica prius canere potest, quam deo plenus, et extra se positus, et a mente alienatus sit. nam quamdiu mente quis valet, neque fingere carmina, neque dare oracula potest. quasi poëtae non arte praeclara haec canant, quae tu de Homero refers: sed sorte divina id quisque recte efficere possit, ad quod Musa quempiam incitavit. hic Dithyrambos canit, laudes alicuius iste, ille Hyporchemata choreasque, alius carmina, alius Iambos. in aliis vero illorum quisque rudis et ineptus est. non enim arte, sed divina vi ista dicunt, nam si de uno quoquam istorum per artem recte loqui scirent, de ceteris quoque omnibus idem possent. Ob hanc vero causam Deus illis mentem surripiens, ipsis tanquam ministris utitur, oraculorumque nuntiis, et divinis vatibus: ut nos qui audimus, percipiamus non eos esse qui tam digna referunt, cum suae mentis compotes minime sint; sed haec deum loqui, et per. istos nobis haec inclamare. Huic autem rei evidentissimo argumento esse potest Tynnichus Chalcideus, qui antea poëma nullum memoria dignum composuerat: hymnum autem in Apollinem, quem omnes cantant, omnium ferme cantilenarum pulcherrimum, Musarum inspiratione invenisse se dicit. In hoc maximne deus ostendisse, videtur nobis, dubitandum non esse, quin praeclara ista poëmata, divina deorumque potius quam humana hominumque sint opera: poëtae autem nihil aliud sint, quam deorum interpretes, dum sunt furore correpti, a quovis numine quis corripiatur. Quod quidem deus ostendere volens, de industria per ineptissimum poëtam pulcherrimam cecinit melodiam. An non vera tibi referre videor? lio, Mihi certe. Atque animum meum his sermonibus, Socrates, attingis et afficis: ac divina quadam sorte a diis poëtae insignes ista nobis interpretari videntur. So. Nonne vos rhapsodi poëtarum scripta interpretamini? Io. Vera narras. So. An non interpretum interpretes estis? Io. Sumus. So. Animadverte quid velim, et hoc mihi responde, o Ion: neque id, de quo te interrogabo, mihi occultaveris. Cum apte carmina refers, et stupore perculsos reddis spectantes, sive dum Ulixem super pavimentum suo limine insultantem cantas, et procis palam se ostendentem, atque sagittas ante pedes effundentem: sive Achillem impetum in Hectora facientem; seu dum miserabile quiddam et querulum circa Andromachen, vel Hecubam, vel Priamum profers: utrum tunc mentis es compos, an a mente alienatus? et rebus gestis, quas refers, afflatus animus, interesse illis se cogitat, sive in Ithaca, sive apud Troiam sint gesta, seu quocunque alio carmina rapiant te? Io. Perspicuam mihi coniectaram, o Socrates, attulisti: neque id occultaturus tibi recensebo. Quoties enim miserabile quidquam dico, lacrimis sparguntur oculi: cum aliquid terribile aut vehemens, arrectae propter terrorem comae eriguntur, atque cor salit. So. Numquid mentis compotem eum virum tunc esse asserimus, qui in sacrificiis et celebrationibus pulchra veste aureisque coronis ornatus ploret, cum nihil horum amiserit? aut formidat magis quam inter hostes quis soleat, quum sit inter multos amicos homines constitutus, neque ullus eum exuat neque iniuria ulla afficiat? Io. Non per Iovis, o Socrates, si vera fateri velimus. So. Vidistine spectantium multitudinem iisdem his rebus quas agitis commoveri? Io. Vidi equidem plurimum. atque aspicio semper superne ab ipso suggesto et flentes, et graviter intuentes, atque his quae narrantur, stupefactos. Et oportet me valde mentem iis adhibere. nam si illis lacrimas excutiam, ipse argentum suscipiens ridebo: sin autem risum illis moveam, ipse argentum amittens flebo. So. Videsne, speclatorem esse anulorum extremum, illorum, inquam, quos sub magnete lapide vim invicem suscipere referebam? medius autem es tu recitator et histrio: primus autem est ipse poëta: deus vero per omnes istos hominum animum quocunque vult, trahit, dum invicem vim suspendit et traiicit: ex quo velut ex illo lapide series Ion dependet, qua e latere gradatim nectuntur hi qui in choro saltant, et praeceptares, atque discipuli: huiusque catenae a. Musa anuli suspenduntur; ex poëtis antem iste ex alia, ille ex alia Musa suspenditur. Vocaimus autem id nos occupari: quod quidem illi proximum est: tenetur enim, Ab his utique primis anulis, qui poëtae sunt, alii rursus ab aliis corripiuntur, divinique fiunt: nonnulli ab Orpheo, a Musaeo alii: nec pauci ab Homero occupantur atque tenentur, quorum, o Ion, unus es, qui ab Homero furore correptus es. et si quis scripta alterius poëtae cecinerit, obdormiscis, atque tibi dicendi deest facultas: si quis vero huius poëtae decantaverit melodiam, confestim excitaris, animus salit, et dicendi facultas sufficit, Non enim arte, neque scientia, sed divina quadam sorte, et mentis occupatione, ea quae de Homero dicis, recenses. Et quemadmodum Corybantes illam dumtaxat melodiam acute sentiunt, quae illius lei est a quo rapiuntur, ad eumque concentum decentibus verbis et figuris abundant, alios vero contemnunt: ita et tu, o Ion, si quis Homeri mentionem fecerit, es in dicendo facundus, ir aliis vero tibi copia deest, Eius itaque quod quaerebas, quamobrem circa Homerum copiosus es, circa alios deficis, haec est causa, quoniam non arte, sed divina sorte vehemens es Homeri laudator. Io. Recte dicis, o Socrates, admirarer tamen, Si tam acute dissereres, ut mihi prorsus persuaderes, lymphatum atque furentem, Homerum laudibus celebrare. neque enim furens, ut arbitror, tibi viderer, si me de Homero verba facientem audires. So. Atqui audire volo: neque tamen prius quam mihi responderis, inter illa, de quibus Homerus agit, de quibus potissimum bene agit. non enim de omnibus. Io. Optime nosti, o Socrates, quod nihil est de quo non agat. So. Non tamen ea bene tractat, quae tu quidem ignoras, Homerus autem scribit. Io. Quaenam ista sunt, quae Homerus quidem narrat, ego autem nescio? So. Nonne saepenumero multa de artibus explicat? veluti de aurigaria disciplina. Si meminero, illius carinina tibi recitabo. Io. At ego referam. memini enim. So. Dic mihi quae mandat Nestor Antilocho filio, cum illum monet, ut in equestri cursu, gratia Patrocli instituto, caute flectat equos. Io.
Declina ad laevam paulum, dextrumque iugalem
Urge plagis minitans, manibus quoque lora remitte.
Cumque metam attigeris, flectatur laevus in arcum,
donec ad extremum circli pervenerit axis
Ultimus, ac medium vita, nec tangito saxum.
So. Sufficiunt haec, o Ion. Rectene an contra in his carminibus Homerus loquatur, utrum melius medicus, an auriga perciperet? Io. Auriga procul dubio. So. Utrum arte hoc iudicium fiat, an alio quopiam? Io. Non alio certe quam arte. So. Nonne cuique arti facultas a deo tribuitur certi cuiusdam operis iudicandi? neque enim ea quae gubernatoria arte cognoscimus, medicina quoque percipiemus. So. Non certe. So. Neque etiam quae medicina perspicimus, architectura animadvertemus. Io. Non sane. So. An non similiter in omnibus artibus quae una quadam arte comprehendimus, alia minime comprehendemus? Sed hoc prius mihi responde: Aliam et aliam artem esse asseris? Io. Assero. So. Numquid eadem tu, qua ego, coniectura artes discernis? nam ipse quidem, eum haec aliarum, illa aliarum rerum scientia est, hanc aliam, illam aliam artem voco. Tu vero? Io. Et ego. So. Si enim eisdem de rebus scientia esset, cur hanc aliam, et illam aliam vocaremus? quandoquidem eadem ab utrisque cognoscerentur. Quemadmodum a me percipitur, quinque esse hos digitos, et tu sicuti ego hoc idem animadvertis. Unde si te interrogarem, utrum eadem arte arithmetica, an alia, haec eadem cognoscamus, responderes utique quod eadem. Io. Certe. So. Dic quod paulo ante interrogaturus fueram, utrum secundum omnes artes videatur tibi dicendum, quod eadem arte, eadem cognosci necessarium sit: alia vero arte non eadem, sed alia quaedam, quandoquidem ars alia ipsa est. Io. Ita mihi videtur, o Socrates. So. Si quis artem aliquam. assecutus non fuerit, dicta vel facta huius artis bene discernere nequaquam poterit. Io. Vera narras. So. Ea carmina quae tu retulisti, sive bene sive male ab Homero canantur, utrum tu melius, an auriga perciperet? Io. Auriga. So. Recitator enim es, non auriga. Io. Nempe. So. Recitatoria vero facultas ab aurigaria alia est. Io. Videlicet. So. Quod si alia ars est, aliarum quoque rerum scientia est. Io. Aliarum profecto. So. Quid vero, cum Homerus illud affert, quod Hecamede Nestoris pellex saucio Machaoni medelae potionem porrigit, cui vinum Pramnium infundit, insuper atterit caseum caprinum aeneo quodam instrumento, farinam quoque caseo miscet, et ed haec cepe obsonii loco apponit? Rectene an contra haec ab Homero dicantur, utrum medicinae artis, an recitatoriae iudicium est? Io. Medicinae. So. Quid, cum Homerus dicit,
In mare se mersit retis Thaumantias instar,
Quod trahit ad fundum plumbi subtexta gravedo,
Muniti, cornu sortem dans piscibus atram.
haec quid sibi velint, et utrum recte an contra dicantur, nonne ars piscatorum melius, quam recitatorum animadvertet? Io. Constat quod ars piscatorum id iudicat.So. Si praeterea me ita rogares, Postquam, o Socrates, in Homeri carminibus invenisti quae cuique istarum, quae dictae sunt, artium iudicanda sunt, age, iam mihi reperias, quaenam a vate vaticinioque iudicari conveniat, rectene an contra ab Homero sint dicta: adverte, quam facile ac vere tibi respondeam. Saepenumero in Odyssea scribit, praesertim ea quae Melampodidarum vates Theoclymenus adversus procos fatur,
O miseri, quid nunc, heu! vobis imminet atri?
Dum mollem noctu capitis per. membra soporem,
Cuncta fremunt luctu, resonat plangoribus aether:
Scissaque trista madent lacrimis manantibus ora.
Vestibulum plenum est simulacris, omnis et aula.
Sub tenebris Erebus riget, exstinctoque per orbem
Lumine velatur tristi caligine coelum.
Saepenumero etiam in Iliade, ut in murorum expugnatione, quae ad vatem pertinent, tangit. ibi enim sic inquit:
Certabant Danai Troiae perrumpere muros,
Altivolansque Iovis pendebat desuper ales,
Unguibus incurvis rubrum complexa draconem:
Pellebatque acies in laevam: tum ferus ille
Respirans, et adhuc transfixo pectere luctans,
Ore petens aquilam perstrinxit vulnere guttur.
Illa dolens anguem dimisit in agmina. lapsum,
Sauciaque in ventos pennis sublata refugit.
Haec equidem dicam, et alia huiusmodi, a vate consideranda, iudicandaque esse. Io. Et vera quidem, o Socrates. So. Et tu, o Ion, vera narras. Age, quemadmodum ego tibi ex Odyssea et Iliade excerpsi, quae ad vatem, quae ad medicum, quae ad piscatorem pertinere videntur: sic et tu, qui maiorem in Homeri scriptis peritiam habes, eligas et adducas in medium, quae sunt recitatoris propria, quae praeter alios homines ipsi considerare iudicareque convenit. Io. Omnia, o Socrates, assero. So. Non omnia tu supra dicebas, o Ion. num ita obliviosus es? atqui non decet, recitatorem hominem obliviosum esse. Io. Quidnam obliviscor? So. Non memoria tenes, artem recitandi aliam ab aurigaria te dixisse? lio. Teneo. So. Nonne cum alia sit, alia cognituram es confessus? Io. Profecto. So. Non igitur omnia percipiet secundum sermonem tuum ars recitandi, neque ipse etiam recitator. Io. Immo omnia, praeter talia quaedam. So. Cum praeter talia quaedam dicis, praeter ea quae aliarum artium sunt ferme significas. sed quaenam cognoscet, postquam non omnia noscit? Io. Quae decens est ut vir loquatur, quae mulier, servus, liber, subiectus, princeps, haec omnia noscet. So. Quod decens est ut princeps in inari, navicula tempestate oppressa, afferat, recitatorne magis quam gubernator cognoscet? Io. Non: sed gubernator melius hoc percipiet. So. Sed ea quae decens est ut princeps in morbo loquatur, recitator melius quam medicus intelliget? Io. Neque haec. So. Sed ea quae servo conveniunt, dicis? Io. Certe. So. Scilicet quae decens est, ut dicat servus bubulcus, dum de furentibus et efferatis bobus confabulatur, recitator ipse, non bubulcus agnoscet? do. Nequaquam. So. Numquid ea quae decens est ut mulier de lanificio textori referat? Io. Non. So. Ea quae decens est ut vir dux exercitus dicat, dum milites horiatur, cognoscet? Io. Talia profecto sunt, quae recitator agnoscit. So. Numquid ars recitatoria eadem est, quae. et imperatoris exercitus? Io. Intelligerem equidem, si opus esset, quae imperatorem loqui decet. So. Forte et imperatoriae facultatis peritus es, Ion. Nam si equestri, et citharoedica simul disciplina polleres, illos qui bene, et qui male equitant, cognosceres. Et si te interrogarem, o Ion, utrum arte equestri, an arte citharoedi illos qui bene equitant, cognoscis, quid mihi responderes? Io. Arte equestri. So. Quod si eos qui bene pulsant citharam, cognosceres, confitereris illos non equestri, sed citharoedica disciplina cognoscere? lio. Procul dubio. So. Cum vero quae ad imperatorem spectant, intelligas, utrum imperatoria, an recitatoria ista calles? Io. Nihil mihi referre videtur. So. Quomodo nihil referre dicis? imperatoriam, et recitatoriam artem, unamne, an duas ponis? Io. Una mihi videtur. So. Quicunque igitur bonus est recitator, etiam bonus imperator erit? Io. Et maxime quidem, o Socrates. So. Num et qui exercitus imperator est optimus, idem recitator est bonus? Io. Nequaquam. So. Illud tamen admittis, quod quisquis recitator bonus est, bonus, est imperator. Io. Valde. So. Nonne Graecorum optimus es recitator? Io. Plane, o Socrates. So. Nunquid Graecorum optimus es imperator? Io. Certe, o Socrates. haec enim in Homeri scriptis didici. So. Cur igitur per deos, cum sis optimus Graecorum omnium dux exercitus, optimusque recitator, passim carmina modularis, militas autem nusquam? nunquid tibi videtur recitator aurea corona decoratus plurimum usui esse Graecis, imperator autem nullo pacto? Io. Nostra, o Socrates, civitas vestrae subest, a vobisque gubernatur, et idcirco imperatore non indiget. vestra autem et Lacedaemoniorum respublica me nunquam in exercitus ducem eligeret. idoneos enim duces vos esse putatis. So. O optime Ion, Apollodorum Cyzicenum non cognoscis? Io. Quem Apollodorum? So. Illum scilicet, quem saepe Athenienses, quamvis hospes esset, imperatorem delegerunt, et Phanosthenem Andrium, et Heraclidem Clazomenium: quos haec civitas, licet peregrinos, quia viri praestantes habentur, praetura et aliis magistratibus ornat. Ionem vero Ephesium imperatorem non decernet, neque honore afficiet, si virtute praestare visus fuerit? Quid vero, nonne vos Ephesii prisca origine Athenienses estis, Ephesusque nulla civitate est inferior? Sed tu, o Ion, siquidem vera praedicas, et scientia arteque potes Homerum laudare, iniuria me afficis: quippe qui professus multa et pulchra Homeri scire, teque ostensurum mihi pollicitus, me nunc decipis, ac permultum abest, ut ostendas: siquidem nec quae sint ista, quorum peritus es, nec qua sis facultate instructus, aperire vis, me diu iam obsecrante: ceterum tanquam Proteus varius resultas, sorsum deorsumve conversus, adeo ut postremo me subterfugiens, imperator evaseris, me mihi ostendas, quo pacto tibi circa Homeri sapientiam facundia competat. Si enim arte tibi hoc inest, quemadmodum nunc dixi, pollicitusque. exponere decipis, certe iniustus es meque iniuria affici. sin autem cares arte, et sorte quadam divina ab Homero raptus, cum nihil intelligas, multa et pulchra circa poëtam hunc dicis, ut ego de te indicabam, non facis iniuriam. Elige, utrum mavis iniustus homo, an divinus potius appellari. Io. Longe differt, o Socrates, et multo pulchrius est. iudicari divinum. So. Hoc itaque quod pulchrius est, tibi apud nos inest, o Ion, te scilicet divinum potius quam artificiosum Homeri laudatorem esse.