 Hector in pugnam discedens |
Hero et Leander  |
(e Selectis Frederici Schiller carminibus)
Cole matronas! En nitidos flores
Placidos inserunt vitae lepores,
Teneris beant amoribus,
Candidâ nitidae Charitum veste
Casta custodiunt lumina Vestae,
Sensûs honestos in pectoribus.
Ultra limites vagantur
Mares per libidinem,
Coeco inpetû venantur
Sordidum Cupidinem.
Malunt nunquam, quae propinqua,
Quaeque sunt praesentia,
Astra captant, ut longinqua,
Vana aegri somnia.
Vagum at revocant blando, tenello
Rursus erronem matronae ocello,
Docent praesentia capere.
Domum maternam non deseruere,
Sanctum adsuetae pudorem fovere,
Nec a naturâ deficere.
Quaeque raptat, ferox quassat
Vir hostili dexterâ.
Quem nec ullus labor lassat
Neque bella crepera.
Quae nunc fecit, ut divellat
Rursum, mens fert ardua,
Votis discors quae rebellat
Centiceps ut bellua.
Placidiorem ad laudem quaerentes
Flores decerpunt matronae praesentes,
Curis et confovent solicitis,
Quae nec ingenio doctus sagace,
Vates nec invenit oestro audace,
Habent angustiis in solitis.
Sui solers, sibi pium,
Viri pectus rigidum
Non amoris nectar dium
Cupit dulce, limpidum.
Juga socia nil curat,
Non liquescit lacrymis,
Ferreumque dolor durat
Duris robur animis.
Zephyro leni ut resonat chelys:
Ita matrona benigna, fidelis
Ultro dolentibus conqueritur.
Moesta consortium reputans fata,
Illico placido rore rigata
Concors in lacrymas solvitur.
Vir quâ ferox dominatur,
Cuncta ferrum exigit.
Scytha ense jus testatur,
Jugo Persam subigit.
Discors en cupido feris
Intus bellat motibus,
Charisin fugatis Eris
Raucis regnat vocibus.
Sed prece blandâ matronae decorem,
Sceptra ferentes, coluntque pudorem,
Saeva conponunt dissidia,
Vires rebelles et usque discordes
Mox revocant in amplexus concordes,
Sociant dyssociabilia.
| Hector in pugnam discedens |
Hero et Leander |