(e Selectis Frederici Schiller carminibus)
Arce Priami disjecta
Longa post obsidia,
Praeda Danai conlecta
Laeti et victoria,
Laeti sedent respectantes
Lentae litus Troadis,
Nave celsa prospectantes
Pulcrae oras Helladis. —
Mari sunt obversae prorae;
Jam Paeana canite!
Larem laeti petite!
Patriae nos manent orae!
Longum agmen, fletus fundens,
Adsident Dardanidae,
Moestum agmen, pectus tundens,
Comis passis, pallidae,
Tristem hymno inserentes
Triumphali neniam,
Luctus proprios deflentes
Et excisam patriam.
«Vale tellus hinc avita!
Nos extorres protinus
Ferox trahet dominus.
Mors ah! potior est vita».
Thura Calchas Dis accendit
Cuivis supplex Numini.
Magnae, urbes quae defendit
Diruitque, Virgini,
Et Neptuno, circumdanti
Suis terras fluctibus,
Atque Jovi, territanti
Saevis reos ignibus.
Jam diremta, consummata
Longa sunt dissidia!
Et expleta otia;
Troja potens debellata.
Lustrat hinc, cui parent reges,
Rex Atrides agmina,
Secum huc profectos greges
Ad Scamandri flumina.
Vultus laurea decentes
Moestae nubes ambeunt;
Qui convenerant frequentes,
Hei! quam pauci redeunt.
Hymnos ergo concinamus,
Qui adhucdum vivimus,
Patriamque visimus!
Pauci enim remeamus.
«Redux ne jam cuncta tuta,
Neve crede prospera!
Ad penates fors astuta
Caedem parant scelera.
Fraus occidit clandestina
Sospitem ex acie!»
Voce Ithacus divina
Augurat Tritoniae.
Felix! uxor sancti moris
Cui custodit limina!
Avida sed femina
Novi fallax est amoris.
Laetus minor Atridarum
Sponsam sibi vindicat,
Decus repotitus rarum
Ulnis ulnas inplicat.
Malo partum malo perit,
Poena urget scelera,
Trifidoque igne ferit
Reos Jovis dextera.
Mala Vindex malo pendit,
Idem jura hospita,
Ut persistant sospita,
Justa dextera defendit.
«Laeta— Oïlides audet —
Cui refulgent lumina,
Justa et benigna laudet
Felix quisque Numina!
Coeca Fors mortales ludit,
Fas et Aequum neglegens,
Magnum quae Patroclum fudit,
Hei! Thersiten protegens».
Coeca dum Fortuna sortes
Disjicit libidine;
Ovet festo carmine,
Saevas qui effugit mortes!
«Aufert optimos Gradivus!
Fratrem, ducum optimum,
Hymnus Danaum festivus
Personet fortissimum.
Tu a classe depulisti
Hectoris incendia;
Pretium, quod meruisti,
Dicax fert astutia».
Have umbra! Non Ajacem
Hostis dextra perculit;
Is se ipsus abstulit.
Irae, ah! perdunt pugnacem!
«Magne — Pyrrhus infit — Sator!
Haec en tibi dedico.
Vir invicte, te bellator,
Te prae cunctis praedico.
Cuncta fluxa sunt; perennis
Una laus mortalibus,
Cineri superstes, pennis
Pervolans pernicibus».
Tua laus est sempiterna
Danaum fortissime!
Breves vivis animae,
Umbris vita est aeterna.
«Hector an, quod victus jacet,
Hymno caret memori?
Liba haec, dum quivis tacet,
Fert Tydides Hectori.
Fortem patriae tutorem
Dextra stravit fortior.
Victrix decorat victorem,
Victum causa potior».
Patriae defensor orae
Inclytus occubuit;
Laudes, quas emeruit,
Et hostili vigent ore.
Nestor, tria jam emensas
Potor canus secula,
Obfert Hecubae propensus
Cincta sertis pocula.
«Mero graves pelle curas,
Bacchi sume munera!
Sortes Liber lenit duras,
Dira sanat vulnera».
Mero excute moerores,
Quaere hinc oblivia!
Bacchus fert solatia,
Graves mitigat dolores.
«Niobe — ut Divom iris
Multo lassa vulnere,
Fatis ut adflicta diris,—
Non carebat Cerere.
Spumans enim dum Lyaeus
Labra nobis inrigat;
Gurges curas fert Lethaeus,
Et aerumnas mitigat».
Calix spumans dum Lyaeo
Labra nobis inrigat;
Curas omnes mitigat,
Mandat gurgiti Lethaeo.
Phoebas tum, lymphata mentem,
Gravi plena numine,
Fumum Patriae serpentem
Moesto spectans lumine:
«Laudis vani, ut hic fumus,
Tituli humanae sunt.
Nos mortales umbra sumus;
Di mutari nesciunt».
Curae nave in aerata,
Equitique adsident;
Parcae dum non invident,
Vita fruitor beata!
Juvenis ad rivum