Sextus. Mārcus ē lectō surgere nōn vult. In lectō iacet neque ad lūdum īre vult.
Pater. Sed oportet eum statim surgere. Cūr nōndum surrēxit?
Sextus. Quia aegrōtat, mī pater. Ex ventre, ex capite labōrat.
Quīntus. Nimis ēdit Mārcus; nunc ex ventre labōrat. Ego nimis nōn edam.
Māter. Tū, tamen, festīnā, Sexte. Ientāculum nōn ēdistī, et mox ad lūdum īre tē oportēbit. Accipe aliquantulum porcīnae.
Quīntus. Cūr Sextō porcīnam dās, māter? Mihi nōn dedistī.
Pater. Tacē! Omnium avidissimus es. Tū iam tria ōva ēdistī et nunc porcīnam edere vīs.
Māter. Festīnāte! Iam oportet vōs ad lūdum īre. Valēte! ego ad Mārcum ībō.
Sextus. Quīntus. Valē, māter! Valē, pater. Nōs ad lūdum īmus.
Māter. Cūr nōndum ē lectō surrēxistī, Mārce?
Mārcus. Ō māter, aegrōtō! Ex capite, ex ventre labōrō.
Māter. Linguam mihi mōnstrā. [Mārcus linguam suam extendit.] Sed rubra est lingua. Satis bene valēs, nōn aegrōtās. Oportet tē ad lūdum īre.
Mārcus. Nōn satis valeō, mea māter; vehementer ex ventre labōrō. Ō ventrem meum! Ad lūdum īre nōn possum.
Māter. Mēdicum igitur quaeram.
Mārcus. Ō māter, redī, mea māter!
Māter. Quid vīs?
Mārcus. Iēiūnus sum, mea māter, neque ientāculum ēdī. Licetne mihi in lectō edere?
