Mārcus. [Susurrāns] Putō eum nescīre.
Pater. Quid dīxistī, scelerātissime? Abī ad cubiculum sine morā.
Mārcus. Sed nōndum cēnam ēdī: ieiūnus sum.
Māter. Sine eum, pater, pēnsum suum perficere. Festīnā, tamen, Mārce, namque iamdūdum oportet tē dormīre.
Mārcus. Nōn meminī nōminis: quaeram autem ē librō: mē miserum! Ubi est liber meus? Putō mē eum āmīsisse: rogābō ancillam num eum vīderit.
Ancilla. [Intrat] Nōnne tintinnābulum tinniit?
Mārcus. Vīdistīne usquam librum meum?
Ancilla. Vīdī sordidum quendam librum quī humī in aulā iacet: nesciō utrum tuus sit necne.
Mārcus. Adfer mihi: putō eum esse meum. [Ancilla exit ut librum quaerat.] Utinam perficerem.
Ancilla. Hic est liber quem vīdī.
Mārcus. [Librum accipit.] Stultissimam ancillam! Gallicus est hic liber.
Ancilla. Semper negligēns es.
Māter. Tempus dormiendī est, Mārce: dā mihi ōsculum et ad cubiculum abī.
Mārcus. Sine mē manēre paulō diūtius, māter.
Pater. [Sevērā vōce] Pare mātrī tuae, statimque abī.
Mārcus. [Mātrī suae appropinquāns] Bene dormiās. [Sēcum loquitur dum ad cubiculum abit.] Quid mē fīet cum ad lūdum īverō opere īnfectō?
Mārcus. [Mēdiā nocte ē somnō excitātus] Quis adest? Paternē an māter es?
Effigiēs. Quam dulcem linguam! Loquere iterum, per tē deōs ōrō.