Orbilius. Ō pessimum puerum! Nōlī loquī iniussus. Sī iterum iussa mea neglēxeris, ferulā meā ūtar, et tū dolōre maximō afficiēris. Intellegisne, an surdō loquor?
Mārcus. Intellegō. [Discipulīs] Ut īrāscitur!
Orbilius. Quid dīcis, pessimē?
Mārcus. Dīcō mē intellegere quid dicās, magister optime.
Orbilius. Tantō melius. Tē vīcīnō loquī arbitrābar: sī locūtus essēs, poenās dedissēs. Quīnte, carmen recitā ab initiō usque ad fīnem. Librī tertiī carmen est tertium decimum.
Quīntus. [Recitāns]
Ō fōns Bandusiae, splendidior vitrō
Dulcī dignē merō, nōn sine flōribus
Crās dōnāberis haedō,
Cui frōns turgida cornibus
prīmīs et venerem et proelia dēstinat;
Frūstrā: nam gelidōs īnficiet tibi
Rubrō sanguine rīvōs
Lascīvī subolēs gregis.
Tē flagrantis atrōx hōra Canīculae
Nescit tangere, tū frīgus amābile
Fessīs vomere taurīs
Praebēs et pecorī vagō.
Fīēs nōbilium tū quoque fontium,
Mē dīcente cavīs impositam īlicem
Saxīs, unde loquācēs
Lymphae dēsiliunt tuae.
Orbilius. Nōn male recitās, mī Quīnte. Sed carmen est facillimum. Sī difficilius esset, fortasse errāvissēs. Nunc nōn errāvistī. Singulīs dē verbīs interrogābō. “Dulcī dignē merō.” Quid significat merum? Dextram ērigite sī potestis respondēre.
