| Umbricius |
| Cordus, poēta et amīcus Umbricī |
| Davus, servus surdus |
| Clientēs |
| Andromachus, artifex |
| Poēta prīmus |
| Poēta secundus |
| Poēta tertius |
| Iānitor |
Umbricius. Cordus dīxit sē hodiē ventūrum esse; poētārum praeclārissimus—sōlus igitur admittendus est. Servum iubēbō cēterōs exclūdere. Ēia, Dāve, age, hūc venī! Stulte, num audīs? Omnium surdissimus est. Venī hūc, pessime. Vocō tē. [Dāvus appropinquat.] Cūrā ut Cordum poētam sōlum admittās, cēterōs exclūdās. Intelligisne?
Dāvus. Intelligō, domine. Nēminem nisi poētam admittam. [Abīre coepit.]
Umbricius. Ēia Dāve, redī. Hūc, hūc stulte! Artificem quoque quaere quī operculum cistae meae affīgat. Hoc quam celerrimē cūrā faciendum sī nōn vīs vāpulāre.
Dāvus. Hoc statim faciendum cūrābō, domine: [Iānitōrī appropinquāns.] Semper dormit. [Iānitōrem ē somnō excitat.] Cūrā nēminem nisi poētam admittās. Ego artificem quaerō.
Turba clientium. [Extrā iānuam] Venīmus salūtandī causā. Aperī iānuam!
