Ō fōns Bandusiae, splendidior vitrō,
dulcī dīgne merō, nōn sine flōribus,
crās dōnāberis haedō,
cui frōns turgida cornibus
prīmīs et venerem et proelia dēstinat;
frūstrā: nam gelidōs īnficiet tibi
rubrō sanguine rīvōs
lascīvī subolēs gregis.
tē flagrantis atrōx hōra Canīcula
nescit tangere; tū frīgus amābile
fessīs vōmere taurīs
praebēs, et pecorī vagō.
Fīēs nōbilium tū quoque fontium,
mē dīcente cavīs impositam īlicem
saxīs, unde loquācēs
lymphae dēsiliunt tuae.
Arma virumque canō, Troiae quī prīmus ab ōrīs
Ītaliam fātō profugus Lāvīnaque vēnit
lītora: multum ille et terrīs iactātus et altō
vī superum, saevae memorem Iūnōnis ob īram,
multa quoque et bellō passus, dum conderet urbem
īnferretque deōs Latiō: genus unde Latīnum
Albānīque patrēs atque altae moenia Rōmae.
