Crīmine quō meruī, iuvenis placidissime dīvum,
quōve errōre miser, dōnīs ut sōlus egērem,
Somne, tuīs? Tacet omne pecus volucrēsque feraeque
et simulant fessōs curvāta cacūmina somnōs,
nec trucibus fluviīs īdem sonus; occidit horror
aequoris, et terrīs maria acclīnāta quiēscunt.
Lūgēte, Ō Venerēs Cupīdinēsque,
passer mortuus est meae puellae,
passer, dēliciae meae puellae,
quem plūs illa oculīs suīs amābat:
nam mellītus erat suamque nōrat
ipsam tam bene quam puella mātrem,
nec sēsē ā gremiō illīus movēbat,
sed circumsiliēns modo hūc modo illūc
ad sōlam dominam usque pīpilābat,
quī nunc it per iter tenebricōsum
illūc, unde negant redīre quemquam,
at vōbīs male sit, malae tenebrae
Orcī, quae omnia bella dēvorātis:
tam bellum mihi passerem abstulistis,
vae factum male! Vae miselle passer;
tuā nunc operā meae puellae
flendō turgidulī rubent ocellī.
