subsidiō venīre posset; sē tamen invītum castra oppugnāsse, sed voluntātī cēterōrum Gallōrum cīvitātem suam resistere nōn potuisse. “Nec tamen,” inquit, “Caesaris in mē beneficiōrum immemor sum; itaque vōs magnopere hortor, ut quam celerrimē exercitum vestrum ad proxima hīberna dēdūcātis. Magna enim manus Germānōrum Rhēnum nuper trānsiit, quōrum multitūdinī nūllō modō resistere poteritis. Quārē salūtī vestrae statim cōnsulite.” Simul pollicitus est sē Rōmānōs per fīnis suōs incolumēs iter facere passūrum.
Quā ōrātiōne habita, discessit Ambiorīx; nūntiī autem rediērunt in castra lēgātōsque dē rēgis verbīs cērtiōrēs fēcērunt.
Q. Sabinus et L. Cotta lēgātī, rē repentīnā permōtī, ea verba, etsī ab hoste dicta erant, tamen nōn neglegenda esse exīstimābant itaque, cōnsiliō convocātō, quid optimum factū esset diū disputātum est.
Tribūnī centuriōnēsque complūrēs nihil sibi temerē agen-
