Fuit in emendando quaedam difficultas
aliquid rogātūrus propius accessit, renuentīque et gestū in aliud tempus differentī ab utrōque umerō togam apprehendedit; deinde clāmantem, “Ista quidem vīs est,” alter ē Cascīs āversum vulnerat, paulum īnfrā iugulum.
Caesar Cascae bracchium arreptum graphiō trāiēcit, cōnātusque prōsilīre aliō vulnere tardātus est; utque animadvertit undique sē strīctīs pūgiōnibus petī, toga caput obvolvit, simul sinistrā manū sīnum ad īma crūra dēduxit, quō honestius caderet, etiam īnferiōre corporis parte vēlātā. Atque ita tribus et vigintī plāgīs cōnfossus est, ūnō modō ad prīmum īctum gemitū sine vōce ēditō; etsī trādidērunt quīdam Mārcō Brūtō inruentī dīxisse, “καὶ
