nāvis, quā vehēbātur dux ipse colōnōrum, et sōla hostium sustinuit impetum, dōnec reliqua classis Americāna in portum mūnītum pervenīre potuit; quīn etiam nē illam quidem praedam cēpērunt Britannī; nam suō nāvigiō, cum ad lītus appulsum esset, AmericānI ipsī ignīs admōvērunt.
Bellō prīmō, quod ā Britannīs cum Americānīs gestum est, in flūmine quodam Carolaenae Ulteriōris īnsula parva praesidiō Britannicō tenēbātur interim dominus insulae, vir locuplēs reīque pūblicae amantissimus, molestē scīlicet ferēbat castra hostium in praediō suō collocāta esse, eō magis quod mīlitēs interdum sē īnsolenter gerēbant.
Postrēmō Americānī cōnstituērunt adversō flūmine nāvigāre cōpiāsque Britannicās, sī possent, ex īnsulā expellere. Itaque clam profectī, nāvibus nocte intempestā ad īnsulam silentiō appulsīs, impetum ācerrimum subitō fēcērunt. Quā rē novā permōtī Britannī ad arma celeriter cucurrērunt; et dominus quoque īnsulae, quī nesciēbat amīcōs adesse, impetum ab hostibus factum arbitrātus, ūnā cum uxōre līberīsque in silvās tardius sē contulit; ipse enim pedibus
