captus ā servīs tum sellā ferēbātur. Ubi sīc ad casam longinquam perventum est, māter subitō clāmāvit puerum īnfantem in aedibus relictum esse. Quō audītō, fīlia fortiter per tenebrās profecta celeriter domum cucurrit; cumque inter tēla amicōrum et hostium in aedēs pervēnisset, puerum ē cūnīs rapuit incolumemque ad matrem secum redūxit.
Parvō in oppidō Novae Britanniae habitābat quīdam agricola, cui erant līberī octō. Is ōlim, cum subitō nuntiātum esset Indōs appropinquāre, ex agrīs ad bona līberōsque servandos summā celeritāte properāvit; aegra enim domī uxor iacēbat.
Quō igitur cum pervēnisset, līberīs convocātis atque ad castellum proximum statim praemissīs, ipse uxōrem ad iter parāre cōnātus est. Sed iam in cōnspectū erant Indī, neque diūtius ūlla erat salūtis spēs. Itaque uxōre bonīsque relictīs, agricola, quī iam anteā statuerat cum līberis sibi vīvendum aut prō eīs moriendum esse, equum cōnscendit, atque ad castellum versus quam celerrimē contendit. Līberōs mox adsecūtus est, et omnēs, etsī Indī vestīgiīs sequēbantur, in castellum incolumēs pervēnērunt; nam
