Pagina:Abelard Heloise Cousin - Lettres I.djvu/130

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina nondum emendata est


II. Deo autem gratias, qui gravissimorum et assiduorum periculorum meorum soHicitudinem vestris cordibus inspirans, affliclionis meae parli- cipes vos fecit ; ut orationum suffragio vestrarum divina miseratio me pro- tegat, et velociter Satanam sub | edibus nostris conlernt. Ad lioc autem pnccipue Pgalterium, quod a me sollicite requisisti, soror in seculo quan- dam chara, nunc in Christo charissima, mittcre maturavi. In quo videli- %t, pro nostris magnis et multis excessibus, et quotidiana periculorum meorum instantia, juge Domino sacrificium immoles orationum.

Quantum autem locum apud Deum et sanctos ejus fidelium orationes obtineant, etinaxime mulierum pro charis suis, et uxorum pro viris, multa nobis occurrunt testimouia et cxempla. Quod diligenter attendens Aposto- lus, sine intermissione orare nos admonct. Legimus Dominum Moysi dixisse’ : « Diinitte me ut irascalur furor meus. » Et Jeremix * : « Tu vero, inquit, noli orare pro populo hoc, et non obsistas mihi. » fcx quibus videlicet verbis manifeste Dominus ipse profitetur orationes sanctorum quasi quoddam frenum irac ipsius immittere, quo scilicct ipsa coerceatur, ne quantum merita peccantium exigunt, ipsa in eos sspviat. Ut quem ad vindictam justitia quasi spontaneum ducit, amicorum suppHcatio fleclat, ettanquam invitum quasi viquadam retineat. Sic quippc oranti vel oraturo diciturs : c Dimitte me, et ne obsistas milii. » Pracipit Dominus ne oretur pro impiis. Orat justus, Domino prohibenle, et ab ipso itnpetrat quod postulat, ct irati judicis sentcntiam immutat. Sic quippe de Moyse sub- junctum est * : « Et placatus factus est Dominus de malignitatc quam dixit facere populo suo. »

Scriptum est alibi de univcrsis operibus Dei* : « Dixit, et facta sunt. » Hoc autem loco et dixisse memoratur quod de afflictione populus raeruerat, et virtute orationis praventus, non implesse quod dixerat. Attende itaque quanta sit orationis virtus, si quod jubemur oremus, quando id quod orare prophetam Deus prohibuit, orando tamen oblinuit, et ab co quod dixerat eum avertit. Cui et alius propheta dicit * : « Et quum iratus fueris, mise- ricordise recordaberis.»

Audianl id atque advertant principes terreni, qui occasione prepositae et edictac juslitiae suae, obstinati magis qttam justi reperiuntur, et se re- missos videri erubescunt, si misericordes fiant, et mendaces, si edictum suura mutent, vel quod minus provide statuerunt, non impleant, et si verba rebus emendcnt. Quos quidem recte dixerim Jephthsc comparandos, qui quod stulte voverat stultius adim plens, unicam interfecit.

  • Thessal, n, 7. —• » Exod., xxxit, 10. — » Jer&n., vu, 16. — * Exod., xxxn, 10.

— • Ptalin., xxxn, 9. — • Habacuc, m, 2.