erit [Pappus VII, 49 p. 688] ΛΓ : ΓΑ > 66 : 201714. et quoniam arcus ΓΒ sexta pars est circuli, erit ΗΓ pars duodecima, ΘΓ124, ΚΓ148, ΛΓ196, quare linea AF latus est polygoni 96 latera habentis. ei ΛΓ = 66. itaque perimetrus polygoni ad circuli diametrum maiorem rationem habet, quam 6336 : 201714.[1] haec uero tripla sunt et praeterea supersunt 28414, quae maiora sunt quam 1071. nam 171 est 2712 16 proxime, et
itaque multo magis ambitus circuli maior est quam triplex et praeterea 1071 maior [I p. 270, 11–12].
Quantum igitur fieri potuit, numeri ab eo positi satis explicati sunt, animaduertendum autem, etiam Apollonium Pergaeum in Ocytocio hoc idem per alios numeros magis adpropinquantes demonstrasse. quod uidetur quidem adcuratius esse, sed ad propositum Archimedis non opus est. diximus enim, eum in hoc libro sibi propositum habere, ut adpropinquando inueniat propter uitae usus, quare ne Porus quidem Nicaeensis Archimedem iure uidebitur uituperasse, quod non exacte inuenerit, quali lineae rectae aequalis sit ambitus circuli. unde in ceriis dicit, magistrum suum, Philonem intellegens Gadarensem, ad numeros adcuratiores redegisse, quam Archimedis, h. e. 17 et 1071.
- ↑ I p. 278, 6–8.
- ↑ 171 proprie est 28117284, 1071 igitur 284 proxime (Wallis lin. 11 scribi uult κη′ β′ ε″, lin. 12 σπδ), sed uidetur esse error Eutocii. — cfr. omnino I p. 270, 8–9, unde confirmatur emendatio necessaria μείζονα lin. 10.
F, uulgo. 17. Ὠκυτοκίῶ] sic FBC recte, ut monuit Halley. 24. μή] μι F. 29. ι′ ο α″] scripsi; ι′ θ′ F, uulgo; κβ′ Wallis, Torellius.
