Tu Maximus ille es
Vnus, qui nobis cunctando reſtituis rem.
Naſonianum quoqꝫ diſtichon.
Scilicet vt poſſes olim tu Maxime naſci,
Cui res cunctando reſtituenda foret.
Is quippe noĩs infamiam ac dedecus ſubire, fortiqꝫ & cõſtãti ferre animo eorundẽ obtrectationes, qui ſe ſenem ignauũ & cunctatorem ꝓ dictatore inique appellabant, haud veritꝰ eſt: quo rei publicæ nutanti, moxqꝫ ſi cum punico Duce tot tantiſqꝫ victorijs elato & iuueniliter exultante manus temere conſeruiſſet, interituræ tutius cõſuleret. Qd̓ Enniuꝰ innuit,
Vnus homo nobis cunctando reſtituit rem.
Non ponebat enim rumores ante ſalutem.
Similitudine probat Cicero. Si velis memoria cõplecti Titiũ Sempronio venenũ porrigentem vt eius bonis potiatur, ꝓ imagine aſſumes ægrotum: ſi cum cognoueris: iuxta quem erit Petrꝰ tibi notus tenens in manu poculũ. Hæc em̃ ſimilitudo notitiam rei generabit. Locis ꝓbatur, vt ſi velim mẽoriæ infigere crocum, imaginabor Corycium antrũ: vbi prima auctore Plinio, fuit croci nobilitas: quod Cilices populi minoris Aſiæ incolunt. De quo canit Martialis.
Et Cilices nimbis hic maduere ſuis.
Ethimologie etiam cognitio ( publicio teſte) plurimũ in inquirendis imaginibus & ſignis confert. Philippus ſi imaginem ſuã nobis dure prebeat ethimologie & nominis ſui ductũ ſimilitudinẽ facile accõmodabit a philos em̃ id eſt amorAĩaliũ propria. & hippos equus ductum habet hoc amator equorum Hieronim̃. ſancta lex, Iacobus colluctator interpretatur, non nihil etiã ad hanc rẽ opis onomathopeya nobis affert. id ẽ cognitio verbi e ſono vocis ducta ſic ennius taratẽtara dixit eꝗ hinnitus, mugituſqꝫ boum, balantũqꝫ gregem, ſtrix nocturna & vespertilio ſtridẽt: bombitus aũt apum, grus gruit, crocitat coruꝰ, bos cornu voce notat̉, barritus a barro, vlulãt vlule, pipãt accipitres, & alia q̄ plurima ſũt. vſu & cõſuetudine vocis ſonitu imagines p̄bebunt.
Dignitatũ noĩa. SI dignitatum & officioꝝ nomina memoria tenere velimus, res eis cõuenientes in locis locandę ſunt, q̄ mentem vt intellectus in notitiam deueniat excitabunt. Vt ſi Cæ
