Diogenis labor.hyeme vero ſtatuas niue perfuſas complectebatur, omni ex parte ſe ad laborũ tolerantiam exercens. Cenſebat em̃ ſe ſciẽtiam bonaqꝫ animi nãciſci non valere: niſi ſe labori deuoueret. de quo Horatius ſermonum primo.
Nil ſine magno Vita labore dedit mortalibus.
Nil ſine magno vita labore dedit mortalibusHũc cum Alexander Corinthum appulſus in crepidine apricãtem offendiſſet nõ ſalutatus ad eum acceſſit: rogans an rei cuiuſpiam egeret. Minime quidẽ inquit: velim paululum a ſole abſis. Apricanti em̃ offecerat. Quo audito facile animaduertit Alexander quanto felicior eſſet Diogenes in illa paupertate: quia nihil cuperet: q̇ꝫ̇ ipſe eſſet qui multa appeteret. De quo ſcite refert Satyricꝰ Aquinas. Senſit Alexander. teſta cum vidit in illa Magnũ habitatorem quanto felicior hic qui Nil cuperet totũ q̇ꝫ̇ qui ſibi poſceret orbẽ.Nil habeo ꝙ incuſem ſenectutem Cõplures labore & vigilia memoriam firmarũt: inter qͦs Leõtinꝰ Gorgias ãnumerãdꝰ eſt: ꝗ cũ a feſſa ſenectute p̄meretur ab eo q̄ q̄reret̉ cur tã diu vellet eſſe ĩ vita. Nil habeo inquit quod incuſem ſenectutem. Cæterũ q̇ꝫ̇tum natura ſtudio & labore valeat mẽoria, vel Themiſtocles teſtis: quẽ vnum intra annum optime locutum eſſe Perſice cõſtat. Vel Mitridates: qui duas & viginti linguas calluit. Vel Craſſus ille diues: qui cum Aſiæ p̄eſſet, quinqꝫ Græci ſermonis differentias tenuit. Artis mẽoriæ experimenta. Vel Cyrus: quem oĩm militum nomina tenuiſſe creditum eſt. Si quis tamen vnam maximãqꝫ a me arteꝫ memoriæ quærat (vt operi extremam manũ imponam) exercitatio eſt. & labor, multa ediſcere, multa cogitare, & ſi fieri poteſt quotidie q̇ꝫ̇plurima ex proprijs & alienis monumẽtis memoriæ cõmendare. Quod vix fieri põt locorũ & imaginum cognitione poſtergata: cum hoĩm memoria aqueo fluxu ac imbecillitati nature ſubijciatur. vulga. l. peregre. de ac. poſſe. ff. Hec tamen nature & non hominis vitio eſt aſcribenda. l. ij. §. ſi quid autẽ. de vete. iu. enuc. C. Hæc omnia magne doctrine viri duximus eſſe ſanciẽda vt nemini maneat incognitus fidelium noſtratum vigiliũ labor. l. vnica. §. fin. de cadu. tollẽ. C. vbi ſi ꝗd crudũ & impremeditatũ qd̓ iuris eqtatẽ vel Demoſtenis lucernã nõ redoleat cõperiatis, iuuẽtuti eſt aſcribendũ. Meliora tñ fore ſpero q̄ deinceps ſcribã, Nam qd̓ in pomis eſt (ſi Plinio fides preſtetur) itidẽ eſſe in ingenijs dijudico: q̄ cũ dura. naſcũtur natura dominante poſt fiunt mitia & iucũda, ſuiqꝫ dulcorẽ p̄ſtant.
