Iacobi Publicij Florentini ars memorię fęliciter incipit ⁊ primo pręfatio.
H
Aud ab re fore arbitror: ſi pręter maiorũ conſuetudinẽ: quę plurimis ſęculis e mortaliũ vſu receſſere in mediũ nunc lucẽqꝫ referam. Nã ſi mentis acies animiqꝫ vis. his terrenis artubus deſtituta: intellectus admodũ voluntatis ⁊ memorię lumine claruerit. hac tamẽ corporea mole contagione ⁊ obſcuro carcere merſa: nouis p̄ceptis medicęqꝫ artis adminiculis indigens eſt. At qd̓ caduci fragiliſqꝫ corpuſculi coniunctione id luminis ei ademptũ eſt: nouis pręceptis ⁊ exercitatione conſueta luce priſtinoqꝫ iubare longe lateqꝫ ſplendeſcat. Non enim ſibi ſolum ornamento verum etiam pręclaris ſtudijs ⁊ bonis artibus honeſtamento: ſplendori ⁊ decori eſſe poterit. Hanc nãqꝫ facultatum omniũ ⁊ artium diuino humanoqꝫ ſtudio dignarũ: cõmunẽ vti parentẽ ⁊ fidiſſimã ſeruatricẽ: diuini ⁊ humani ingenij argumentũ ⁊ gloriam: muſarum matrẽ vates noſtri dixere. Huius ſagacitate motu ⁊ celeritate qua cũcta ambit ſentit ⁊ mouet motu ſempiterno prędita: diuinę mentis vim intueri admirari ⁊ venerari licet. Quę ſuma nos charitate complexa elingues mutoſqꝫ (vt ſabinũ: caluinum) diſertos eloqueteſqꝫ reddat. Ignarum tardum immemorẽqꝫ bene memorem efficit. Quę a naturaqꝫ volũt (vt Themiſtodi: diuęqꝫ mẽtis ſenoni) meminiſſe: datũ eſt artis exercitiũ ⁊ tardis memorię pręcepta comparauerit. Nõ enim tm̃ nobis (vt platonis ſententia dictitat) nati ſumus: ſed noſtris patrię ⁊ poſteris quo perbeati illi eſſe videntur qui sũmo ingenio pręditi non ſuis modo: ſed minoribus ⁊ poſteris memoriã