⁊ deſideriũ ſui reliquerũt. Quid enĩ p̄clarius quid gloria qͥd laude qͥd admiratõe digniꝰ ꝙͣ aĩantia naturę bonitate: ĩgenio anieire ho mines. nõ mõ mortales ſꝫ naturã ipſam ſtudio ⁊ vigilãtia excellere. Cęterũ cũ omĩs huiꝰ p̄clariſſimę vel potiꝰ diuinę artis fructꝰ in ordinis diſpoſitione recõditos nõ ignoremꝰ dabimus operã ⁊ de bis ꝑbicue ⁊ ꝙͣ abſolutiſſime dicamꝰ. Nã ⁊ Symonidẽ poctã huiꝰ ce rei auctorẽ diſpoſitiõe ⁊ ordine memorię rationẽ pͥncipio excogitaſſe cõpertũ eſt. Cũ apud ſcopã theſſalię cũ in cõuiuio diſcumbentẽ duo egregię formę iuuenes accirẽt. Quorũ tandẽ euocaiõe defagitatꝰ dũ ad fores genialis domꝰ vti ratus erat nõ inueniſſa. eos omni vrbe vagus quęreret: cõuinij ĩterca domꝰ in ruinã verſa: miſerãda cõuiuas clade oppreſſit. Quos cũ affines ſepulchro mãdare vellẽt: nec eos miſerãdę mortis genere ⁊ molibus attritos eo gnoſcerẽt: Diuinꝰ ille ſymonides quẽ quiſqꝫ diſpõe ⁊ ordĩe locum ſortitꝰ fuerat tacite voluẽs: Charos parẽtibꝰ liberos dulceſqꝫ cõiu gibꝰ viros ⁊ matrũ amplexidꝰ ac lachrymis natos reſtituit. Cuiꝰ exemplo illecti nos quoqꝫ ab ordĩe initiũ dicẽdi ſumcmus: Si paucis prius de ingenita memorię vi diſcrentes propriam eius poteffarcm complectenur. Diuiſio memorię. ¶ Rcelarã omnẽ hũani animi vim: p̄ſtantiſſimãqꝫ no ſtri corꝑis mentẽ in v̓tice veluti in arce ſagax natura ꝯſtituit: Ui ſcnſibꝰ finitima ęiherco cęlo ꝓpinquior ⁊ ĩmorrl̓i deo vicinior: cęlũ oẽ ſidercãqꝫ plagã igncũ A D vigorẽ ⁊ liquidũ ęthera liberiꝰ ꝑluſtraret. Matia ter ras ⁊ ĩfra ſe poſitas vrbes vt imꝑioſa ⁊ ſencra moderatrix ab excel ſo deſpiceret. Eiꝰ vim ac virtuiẽ rerũ gerũdarũ qͣlitatẽ triplicẽ dixere. Memoria igiť ab ĩtellectu ⁊ fantaſia pręclare illi quidẽ ſegre garũt. priꝰ nãqꝫ abditas nobis res haꝝqꝫ latitantẽ vim ⁊ naͣm indagare ⁊ cognoſcere ꝙͣ meminiſſe datũ ẽ. hãc v̓o abſolutiſſimã ho rũani ingenij vim ĩ memoriã ⁊ reminiſcẽtiã diſtinxere. Eaſqꝫ tm̄
