piurimuꝫ diliguntur: neqꝫ eniꝫ ĩmerito eos maximi facio: Nam tum alter mihi doctrinam miniſtrauerit: alter vero mugnas mihi rerum facultates pręſtitenit: non poſſum abduci quin cum altenꝰ virtute adanctus ſim: alterius tutem copijs adiutus exiſtam: alie ri maxime debeam: alterum etiam admoduꝫ diligam: quoruꝫ vtro mugis gaudeam aut magis vti velim non facile diiudico. Pręterea ſępenumero euenire videmus: vt in comparatione reruꝫ multaruꝫ: aut aliud alio laudabilius vel turpius demonſtrare: aut com modius: aut deterius perſuadere: aut iuſtius vel iniquius ſignifice re volumus: tunc comparatiua videntur omnino necellaria. De quo hoc tibi exempluꝫ trado. Si ex omnibus hominibus qui maximam tibi beniuolentię coniunctionem profitentur. vnuꝫ nbi po tiſſimuꝫ adoptaſti: qui dignitatem tuaꝫ maximopere tueretur: neminen profecto cõmodiorem diligere potuiſſes: ꝙͣ Pomponis: cuius ſtudium pro auctoritate tua colluſtranda tam maximũ exiitiſſe conſtat: vt neqꝫ maiorem operam: neqꝫ ſtudioſiorem curam: nec ardentiorem beniuolentiam: nec promptiorem quidem dilitiam quiſ quam pręſtare tibi potuiſſet. Inſuper id quidem concin num eſt: ſi in omni pene modo dicendi frequentemus ſuperlatim nominalia vel participalia aũt aduerbialia. quod multis ex canfu a nobis fieri idoneum eſſe videtur. Nam cum in primis ipſa ſuper latiua propter magnam reruꝫ reſonantiam magis ſplendidã reddant orationem: tun etia efficiunt: vt dicentis ſententia longe ve rior ⁊ efficacior eſſe videatur. Pręterea ipſa ſuperlatina dicẽdi fli lum reddunt magis amplũ: magis longum magis opimũ. Quod cum ita ſit: apte ſatis ſuperlatiua quę vſui tuo ſe accõmodabũt arbitratu tuo pertractare potes. De quibus hoc exemplum tibi patefacio. Qd̓ Antonio tam familiariſſime ſemper fretus ſum: tum iũmopere cũ diligam: vt ego ſumma cũ ipſo ſim familiaritate cõiunctus: non eſt profecto mi Lentulę: ꝙ vlia moueri debeas admi
