atqꝫ ſemper cumulatiſſime ſatiſſit. ¶ Higeſimumquintũ pręceptũ eſt: ꝙ ſicut verba finita in fine orationis poſita: egregiã quandam habere reſonantiã ⁊ gratam afferre ſolere intelligentlę terminatio nem conſtat: ſic infinita etiã verba cum ſint in fine pręſertim orati onis cõmode collocata: legentiũ aures admodũ oblectant: ⁊ aper tã profecto ſententiarũ ⁊ animoꝝ explicationẽ repręſentãt. Anim aduertas igitur qua ratione: quove ordine ipſa infinita perſonalia aut imꝑſonalia: ſiue ſingula: ſiue bina: ſiue trina: vel ꝯtigua: vel intermedia in fine orationis collocenť: De quibꝰ hęc pauca quę ſe quunť exempla dabo. Et primo ſit exemplũ de verbo infinito in fine poſito: vnicę orationi inſcruienti. vt Si viti boni volumus eſ ſe: non debemus aliquid cõmittere: quod alijs hominibus noſtra culpa poſſit obeſte: Exemplũ vbi duabus inſeruit orationibꝰ: vt cũ hęc pręſens vita humana admodũ breuiſſima cõſtet: ⁊ alia quã anima ſequitur ſit futura ſempiterna: ſi animę noſtrę conſulcũ iri deſideramus. vtilius eſt nobis a deo ꝙͣ hominibus adamari. Exemplũ vbi duo verba infinita in fine poſita duabus orationibꝰ inſeruiunt: vt cum tu ſemper diligentiſſimus extiteris: non ſolũ ſalu tem meã: ſed etiã omniũ mẽorũ incolumitatẽ velle quęrere: mihi ego etiã videor: vllum non modo officiũ: ſed vllã etiã in tuos dili gentiã ſine maxima culpa poſſe pręterire. Exemplũ vbi tria verba infinita in fine orationis contigue poſita vnicę orationi inſeruiunt: vt Cum nihil hominibus optatius euenire debcat ꝙͣ diuinam ſibi gratiã velle poſſe comꝑare: certe vt cã homines ſibi adipiſcerentur omnia vellẽt ſtudere agere debere. Exemplũ vbi plu ra verba infinita ab vno verbo finito dependẽt: vt In ſuꝑioribꝰ te litteris admonui: quid te agere oporteret: quid cõſtituere: quid cu rare: quidve in omni ratiõe deliberare. Exemplũ vbi verbũ infini tũ fore ab antiquo verbo ſuo fuis quod nũc nõ eſt in vſu: qd̓ ſemꝑ cõſequẽs ſignat ſcꝫ futurũ eſſe: vt ⁊ nullo mõ tempꝰ pręſens ſigni ficare ſolet: in fine oratiõis cõmode collocať: vt Marcꝰ enĩ Cice.
