tiua. Quę vir bonꝰ facit landãt omnes. Exemplũ de partitino ne mine in fine poſito: vt Horũ quę mihi propoſuiſti vellẽ neutrũ: ſꝫ tamẽ ſi claborandũ ẽ in alterutro: vt nobis omnino ſuſcipiẽdũ ſit alteꝝ: placet magis ſuꝑius: cũ pręſerti neceſſario eorũ a nobis ingrediendũ ſit alteꝝ. Exemplũ de ꝓnomine primitiuo in fine ora tionis poſito: vt Qualis erga te ſemꝑ extiteri ego: faciliꝰ lõge potes iudicare tu: ꝙͣ tibi ꝑſuadere poterit is ille: qui optĩe noſtri con uẽtioni plurimũ ſtudet eſſe detractũ. Exemplũ de ꝓnomine deriuatiuo. Qm̄ tibi ꝓmptiſſimꝰ atqꝫ omnibꝰ ĩ rebꝰ obſequẽtiſſimꝰ animꝰ fuerit meꝰ: hoc relinquã aĩo iudicandũ tuo. Exẽplũ de par ticipio ĩ fine oratiõis terminato: vt Sũ ꝓpediẽ ad te vẽturꝰ ꝙͣplũ ra tecũ ad vtriuſqꝫ noſtrũ cõmoditatẽ ꝑtiuẽtia cõmentatutꝰ. Exemplũ de gerũdio in fine poſito. De tuis rebꝰ a me nullũ ꝓfecto tempꝰ prętermittiť ⁊ agendi ⁊ cogitãdi. Exemplũ de ſupino: vt Ouãtoꝑe te diligã eſſet ꝓfecto ꝑdifficile dictũ. De quoꝝ participioꝝ gerũdioꝝ ⁊ ſupinoꝝ rõne: infra ĩ p̄cepto de participijs dicemus latiꝰ. Bidẽda nũc ſũt nõnulla de aduerbijs exemplũ in fine ornãdę oratiõis collocatis: Et primo de aduerbio tẽporis. Scio te mihi amiciſſimũ fuiſſe ſemꝑ. Itẽ. Ex ampliſſimis tuis v̓tutibꝰ ma gnũ te viꝝ exiſtimaui ſemꝑ. Itẽ nunꝙͣ potui quicꝙͣ agere: quin tu mihi fueris cõtratiª ſemꝑ. Exempluꝫ de aduerbio loci. Optĩe cõgnouiſti me nõ ſolũ amicũ tibi extitiſſe intꝰ ⁊ foris: ſed etiã me tibi defuiſſe nuſquã: aut qͥcꝙͣ me tibi denegaſſe nuſꝙͣ. Exemplum de aduerbio optãdi. Hanibal Romanũ imperiuꝫ plurimũ defatigauit: ꝙ Italiã nunꝙͣ attigiſſet vimã. Exemplũ de aduerbio negãdi. Multa enĩ mala nuꝑ cõſlata ⁊ agitata fuiſſe diciť: ſed plurĩmuꝫ gaudco hoꝝ te attigiſſe nibil. Exemplũ pe aduerbio afficmã di. Ita res ẽ vt nobis narraſti ꝓfecto. Exempluꝫ de aduerbio du bitandi. Quę nobis futura dicebas fortaſſe nobis euenire poſſent fortuitũ. Exemplũ de aduerbio iurãdi. Nõ faciã mediuſfidiꝰ ueqꝫ dicã hercle: quę mihi probabiliť non videbunť. Exemplum de D 3
