aduerbio qualitatĩs. Tua ĩ me bn̄merita nõ ſolũ retribuã ſingulatim: ſed etiã tibi ſatiſfaciã cumularim ac multibpariã. Itẽ Quoniã eo fato natus ſum: ⁊ talẽ meã fortunã eſſe intelligo: vi nemo mihi quicꝙͣ cõſulat: niſi quod in magim̄ ſuũ emolimentũ redũdare arbitror: cõſtitui igiť mecũ velle ocinceps viuere meaum. Itẽ. Tuas litteras legi libenter: ⁊ audiui tabellariũ diligẽter: qui ſtatũ tuũ mi hi narrat ꝑpolite atqꝫ ſuauiter: ⁊ cões etiã caſus ꝙͣ ferres fortiter ⁊ moderate. Exempluꝫ de aduerbio ordinis. Multa ſum ꝑ literas meas tibi ſignificaturꝰ deinceps ⁊ te ſcmꝑ amaturꝰ magna in te be neficia collaturª prętcrea: vn̄ meã in te voluntatẽ quę optĩnia ẽ bn̄ ficiorũ loco ſuſcipiẽs ĩterea: Exemplũ de aduerbio remiſſiuo. Cũ tantę mihi nõ ſuppeditẽt facultates tibi ſatiſfaciã paulatim: ⁊ qua ratiõe id meliꝰ fieri poſſit pedctẽtim. Exemplũ de aduerbio iutẽſiuo. Exopto ꝙͣ plurimũ: vt ad me venias penitꝰ quod opꝰ ẽ oĩuo. Exemplũ de uducrbio ſimilitudinis. Sicuti optima fide tc̄ admonui: velim facias ita. Inter cętera autẽ aduerbia cõꝑariua ⁊ ſuꝑlatiua in fine oratiõis poſita: concinnã faciũt ſonoritatẽ. Exempluꝫ de aduerbio comꝑatiuo. vt Qd̓ rogas vt negociũ tuũ curare velim diligentiꝰ: hoc tibi ꝑſuadeas velim: nulla quidẽ ratiõe agi potuiſſe ſtudioſius: nec curari amantiꝰ. ꝙͣ eſt actũ: nec ꝑfici accuratiꝰ. Exemplũ de aduerbio ſuꝑlatiuo. Hidco enĩ te vitã agere prudentiſſi me: cũ oĩa quę ad bn̄ vinendũ pertincãt ꝑſcrutaris accuratiſſime: atqꝫ ꝓſequeris diligentiſſime. Itẽ. Quę mihi mãdaſti confeci oĩa cumulatiſſime. Nũc ponenda ſunt p̄poſitionũ exempla. ⁊ primo de p̄poſitione ante. vt Ex hoc maximo tuo in me hn̄ficio te plurimum diligo: quod ex ampliſſimis tuis etiã virtutibꝰ fecctã multo ante. Exemplũ de prępoſitione citra. Sctibo frequenter amicis noſtris: quod non feceram multos annos citra. Exemplũ de prę poſitione contra. Tanto enim omniũ hominũ conſenſu Cicero ro manorũ conſul creatus fuit: vt in ipſo magiſtratũ creando neminem habuerit contra. Exemplum de prępoſitione vltra. Recepi
