dijs diceret: quę loco ⁊ tẽpori cõueniũt. Ego noͣ calleo qͦ ego calleo neqꝫ loco ncqͣꝫ tẽꝑi cõgruũt ĩqͥt. Alit̓ enĩ doctũ platonẽ: alit̄ grauẽ Catonẽ: ridiculũ dyogenẽ: turpẽ exncdũ: ⁊ mollẽ̄ ſcũcippũ facientẽ verba ĩducẽtes. Aliter ĩ loco ſacro: aliter ĩ ꝓphano: Aliter funcſtoraliter voluptuoſo ⁊ geinali tꝑe agendũ: ⁊ loquendũ duximus. Quibꝰ autẽ ẽ locis: ioci ⁊ riſus argumenta ducenť. Ex oppoſitis ⁊ ſeneri ⁊ grauis indagabuntur. Ratio tertij generis inueniendi. ¶ Rincipiũ autẽ a maioribꝰ tractũ oſtendemꝰ q̄ erbes ⁊ oppida: vt cyrus ꝑſaꝝ rex in aſia: ⁊ lacedemones in gręcia ꝯdidere. Statuas mox ⁊ ſimulacra confinxevv rũt: vt hũanitatis ⁊ virtutis exemplũ: poſteris etiã dereliquerẽt. Ea res longiꝰ protracta ꝓ dijs vota ⁊ ſacra ſolucreadegit: atbũ̄ viuẽdi tupiditatẽ illexit. Hinc antiſthenẽ multos excogitaſſe pcos: Romani cũdẽ: ꝓ ptãte variũ cõfinxere. Iouẽ ſuperũ recũqꝫ oĩuꝫ patrẽ: piſtorẽ ⁊ p̄datorẽ venerati ſũt. Hĩc ipſumqꝫ vocamꝰ in patrẽ prędãqꝫ ionẽ: vt poetę noſtri dictat ſnĩa Caluã virilẽ imberbẽ barbatã femineãqꝫ venerẽ dixere. His ſimilibuſqꝫ locis res ꝓ cõmodo ⁊ ſnĩa noſtra prĩcipij ratiõe excogitandas duximꝰ: vt hoꝝ exemplo: principiũ facilius indagari poſſit. Quando principio ſuperſedendum fit. Noniã hactenꝰ de reꝝ ĩuentiõe ⁊ partiũ diſpoſitione dictũ ẽ: Nunc qn̄ prĩcipio vtendũ ſit dicamꝰ: Nõ enĩ ſemꝑ his partibꝰ epiſtolaꝝ omnibꝰ: ſꝫ cũ res locus ⁊ ꝑſona exigĩt vtendũ ẽ. Cũ ad incognitos pręH claros nouos ⁊ ſummos viros: quibus cũ nulla vel leuis familiaritas cõflata ẽ: principio vtemur. Aut cũ pręclaris ſũmiſqꝫ de rebus abſentes certiores faciẽndi erũt: omnibꝰ partibus vtemur. Idẽ in appologis: paragoria: cathologia: apocriſi: xeuodoxia: ⁊ philographia agendum eſt. De Enunciatione ⁊ eius Cauſa.
