Nomni genere epiſtolarũ principio: ex his ſimilihuſqꝫ locis ducto: vl̓ ẽ genere ſpecie finibuſqꝫ exco gitato. Enunciatio in mediũ afferẽda ẽ: Ea ſimplex vel multiplex eſſe põt. Simplex ſimplici dupliciqꝫ cauſa contẽta crit. Multiplex nonnunꝙͣ ſine cauſę approbatiõe profereť. In rebª enĩ afflictis dubis ⁊ anxijs tm̄ expoſitiones afferimꝰ: pręſertĩ cũ de re fũma: nõ ſine capitis ꝑiculo ſcribemꝰ nulla cã maioꝝ exẽplo cõfirmabimꝰ: aut mãdata nuncijs cõmittemꝰ: vt ſine ꝑiculo res nouas ſignificare poſſimꝰ. In re familiari ⁊ domeſtica: ad amicos maxĩe cõſcribẽtes: vna dũtaxat vel nulla cauſa: enũciatio cõprobabiť. Heꝝ ĩ onĩ epiſtola ſeuera ⁊ gra ui: nõ mõ cauſa: ſꝫ etĩã auctoritate: exẽplo ⁊ ſimili: cõtrarioqꝫ cnũciationẽ noſtrã cõprobare: ⁊ aduerſariorũ dilnere poterimꝰ. Inter dũ enunciatiões plurimas ſine cã inducemꝰ: quouſqꝫ ⁊ ad ea quã intendimꝰ pedetẽtĩ accedamꝰ: ac cãm afferamꝰ: quę clara: dilucida probabilis: aut neceſſaria erit: vt viros bonos: religionẽ: ⁊ rẽ publicã colere: ⁊ hominẽ ꝓpť ignẽ caleſcere dicemus. Rationes parũ vehementes ⁊ obſcuras: quę rem potius aſtu ⁊ dolo occultare ꝙͣ iniqua purgare videnť: effugicudas ⁊ cuitandas commonemus. De Complexione. ☞ Omplexio ẽ ſimplici enũciatione: ⁊ cã educta: niſi artificij oſtentãdi graria cõficiať: ſuꝑuacania diciť. Nunquã em̄ neceſſaria exiſtimať: niſi cũ enũciatio aut cauſa multiplex p̄ceſſerit: vt ſic Igiť nec morris Ometu: nec tędio vitę: fortunę incõ nodis: etatę de crepita: aut morbo cõfectꝰ ĩterijt: ſꝫ hoĩuꝫ malignis facinoribꝰ extinctꝰ occubuit: Eã aũt ſępe ĩ pctĩtionẽ quandã ꝓre ⁊ ſnĩa noſtra reſoluere poterimus: vt Qd̓ cuꝫ ita ſit: abs tc peto ſatis opinioni hominũ ſententĩę meę facias. Accedit nõnunꝙͣ his partibꝰ noua ſententia: expoſitione tm̄: ⁊ cauſa vna pluriſve contẽta: modũ ⁊ fi nẽ ꝑforſus epiſtole faciens. Diuerſimode in diuerſis ſpcciebus ſcribendum. s 4
Pagina:Ars Oratoria. Ars Epistolandi. Ars Memorativa. (Publicio).djvu/89
Appearance