¶Oſtꝙͣ vnũqd̓qꝫ genꝰ diuerſoſqꝫ fines loca tẽꝑa ꝑſo nas ac res conſiderauimnꝰ: ad ſpeciẽs: vaga diueĩteť MM oratio. Cn̄ enĩ ĩ do. oris mitigatiõe: ad ſtudia ⁊ litte ☞Urarũ infiãm itione: obiectorũ purgatiõe: aut in com minẽdis amicis: aut in agẽdis gratijs? aut re geſta enarratiõe: cpiſtola veriabiť: incptã vitã: ꝑditoſqꝫ mores: ⁊ inanẽ doctrinã repellere nitemur: diuerſa ratione excogitãda eſt. De Mitigatione doloris. IBadrupliciter poſſumꝰ conſolari: hoc eſt: quattuor ex locis conſolatio conſtat. Primo nanqꝫ oſtendimus nos: eius ad quem ſcribimus cauſa dolcx: vel noſtri: vel ipſius cauſa: vel vtriuſqꝫ. Secundo vt meminerimus nos calege natos: vt omnibus fortunę telis propoſita ſit vita noſtra. Tertio ne grauiter feramus ca ſus quos nullo conſilio vitare licebit. Quarto vt alior in euentibus memoria repetendis nihil accidiſſe putemus. Excmipla quoqꝫ gentilium ſi videbitur ꝑmiſcere licebit vt ex cagemilitate quod Exemplum. dam prodeat argumentum. ¶ Poſtquã mihi de obitu filię tuę renunciatũ erat valde indolui. Neſcio tn̄ an magis tui cauſa an mei. quinĩmo magis vtriuſqꝫ nõ ſtrũ. poteras nanqꝫ cã huius vrbis nobilioribꝰ filijs matrimonio copulari: ac cũ antiquis familijs cõſtuuere familiaritatẽ: quę domui tuę ac familię veſtrę ſummũ honorẽ gloriãqꝫ allatura. Prętę rea quotienſcũqꝫ aut in iudicio aũt ĩ ſenatu iuris noſtri ꝓſequedi vel bn̄ficij impetrãdi gratia cõparendũ fucrat qͥ nobis auxilio ⁊ cõ ſilio eſſe potuiſſet nuſꝙͣ ꝓfecto defuiſſent. Quis nãqꝫ ẽ ex ſenato ribꝰ cui nũc cãm meã tute cõmittere poſſim Enĩ v̓o etiã caquę iam diu mihi tetũ erat familiaritas: affectio q̄ in dies augeť facit vt iui cauſa maiori merore cõficior. Erat nãqꝫ ipſa filia laborũ tuoꝝ ſublenatrix ac ĩ aduerſitatibꝰ tuis ſolatiũ ſingulate. Sed quia te ea deſtitutũ animaduerto: me ipſum omĩ ſolatio deſtitutũ eẽ arbittor
