quar consilio, hominum quidem suppliciis eripiar sed īram divīnam non effugiam.
His dictis, mortem fortiter subiit, æternamque gloriam est consecūtus.
Præclārum Eleazari exemplum secūta est mulier quædam cum septem filiis.
Hi omnes simul comprehensi sunt et virgis cæsi ut ad peccandum adigerentur; sed eos nulla vis potuit à lēge divinâ abducere. Illōrum nātu maximus declarāvit se suosque frātres parātos esse mori, magis quàm culpam committere.
Irātus rex ollas æneas succendi jussit; tùm ei, qui locūtus fuerat, linguam amputāri, cutem capitis detrahi, summas manus ac pedes præcīdi, et truncum corpus in ollâ torrēri.
Aderant tristi spectaculo cæteri frātres cum mātre, sēque invicem hortabantur ad mortem fortiter tolerandam.
Tum comprehensus est secundus, et post detractam capitis cutem cum capillis, interrogātus num vellet carnem oblātam edere, negāvit se id factūrum: quapropter, præcīsis membris, in ollam ardentem missus est.
Quùm extrēmum spiritum ageret, ad rēgem conversus: Tu quidem, ait, hanc vitam nōbis eripis; sed amissam nōbis reddet Deus, pro cūjus lēge eam profundimus.
