ret imperāta facere. Illa irridens crudēlem tyrannum, sic filium allocūta est: Miserēre, fili mi, mātris tuæ; misērere meî quæ te utero gestāvi, quæ te nātum lacte alui: nōli à fraternâ virtūte degenerāre: nōli timēre carnificem istum. Deum ūnum time, Deum intuere, à quo mercēdem recipies.
His verbis confirmātus adolescens exclamāvit: Non rēgi obsequor, sed lēgi: Tum conversus ad Antiochum: Tu quidem, ô sceleste, Dei omnipotentis īram non effugies: erit tempus quùm ab eo percussus et dolōre victus, te hominem esse confiteberis. Nisi gens nostra in Deum peccavisset, nunquàm in has miserias incidissēmus; sed mox Deus meo frātrumque meōrum sanguine placātus, genti nostræ reconciliabitur, et nos post mortem patienter tolerātam æternâ vītâ donābit.
Tum Antiochus indignè ferens se derīsum esse, in adolescentulum crudeliùs etiam quàm in cæteros desæviit, et illum exquisīto supplicio necāvit.
Deniquè septem filiōrum cædem mātris nece cumulāvit. Hæc mulier plānè admirabilis et sempiternâ memoriâ digna, postquàm filios certantes et aspectu et verbis adjuverat, postquàm morientes magno animo conspexerat, ipsa dīram mortem subiit, suumque sanguinem cum filiōrum sanguine commiscuit.
Erat tunc Hierosolymæ sacerdos, nomine Ma-
