bīam, dixit uxōri suæ: Quàm similis est hic adolescens cognāto meo!
Tùm ad hospites conversus; Undè estis, boni juvenes? Qui respondērunt; Sumus ex Israelitis urbis Ninives.—Nostis-ne Tobiam?—Novĭmus.
Tunc Raguel cœpit Tobīam laudibus efferre: quem interpellans Angelus: Tobīas, inquit de quo loqueris, pater istius est. Raguel complexus adolescentem, ait: Tibi gratulor, filĭ mi, quia boni et optimi viri filius es. Uxor Raguēlis et filia collacrymavērunt.
{{c|159. Tobias's marriage.}
Deindè Raguel jussit apparāri convivium; quùmque hospites hortarētur, ut discumberent: Neque ego comedam, inquit Tobias, neque bibam, nisi priùs filiam tuam mihi desponderis.
Cui Raguel: Deus profectò meas preces audīvit, vosque hùc adduxit, ut ista cognato suo nuberet; quapropter nōli dubitāre quin eam tibi hodiè datūrus sim uxōrem.
Acceptâ chartâ, fecērunt conscriptiōnem conjugii, et laudantes Deum, mensæ accubuērunt.
Raguel Tobīam obtestātus est ut apud se quindecimedies morarētur: cujus voluntāti obtempe-
