Deindè Tobīas narrāvit parentibus beneficia quæ acceperat ab eo itineris duce, quem hominem esse putābat: quāre obtulērunt illi dimidiam partem pecuniæ quam attulerant.
Tunc ille dixit eis: Ego sum Raphael Angelus, ūnus ē septem qui adstāmus ante Deum: mīsit me Dominus ut sanārem te: nunc tempus est ut ad eum revertar à quo missus sum. Vos aūtem debitas Deo grātes rependite,
Hæc locūtus, ab illōrum conspectu ablātus est, nec ultrà comparuit.
Tobīas postquàm vīsum recepisset, vixit annis duōbus et quadraginta. Instante aūtem morte, vocātum filium monuit ut semper in timōre Domini perseverāret. Tùm placidâ morte quiēvit.
Mortuo patre, Tobīas filius perrexit ad socerum suum Raguēlem, illumque omni officio coluit.
Deniquè cùm attigisset novem et nonaginta annos, ipse vitâ excessit. Omnes aūtem liberi ējus et nepōtes domesticam virtūtem sunt imitāti; Deōque pariter et hominibus grāti et accepti fuērunt.
Hactenus ea quæ ad regnum Israeliticum spec-
