19
locus alter altior ſit, alter decliuior; in plano enim
decliuitate carente aqua manet immota: ſic in ſtagnis,
lacubus, paludibus, foſſis, puteris, peluibus, &c. Sed hoc
quid ad rhombum? ſi aqua iam in concauitate aliqua
terræ, in alueo, in vaſe, &c. quieſcens, debeat inde
naturaliter moueri, & locum mutare, profecto debet habere
decliuitatem, ita vt ab altiori loco ad depreſſionem ei
libera via pateat: Sed motus hic, cum aquæ iam
quieſcentis tranſlatione, ad rem noſtram nihil facit;
conſideret Caſmannus aquam in illo ſtagno, in illa foſſa, in
illo puteo, in pelui, &c. cum primum talia occupauit
loca, ſeu vaſa, aut cauitates: tunc enim ita ſe in eo alueo
ſeu vaſe naturaliter ipſa compoſuit, vt ante omnia
partes depresſisſimas illius loci occuparet, deinde alia
altiora, ſed proxima; & ſic ſubinde vſque ad vltimam ſuã
quietem: ita vt in tota ſuprema ipſius ſuperficie, nulla
particula ſit, quæ non a centro ſuo, quod eſt centrum
mundi, æquidiſtet; & ſic nulla ſit in ea ſuperficie
particula altior, nulla depresſior altera: neque in eo vaſe,
vel alueo, vel quocumque loco, in quo ſit aqua, vlla eſt
decliuitas infra illam ſuperficiem, quo ipſa aqua iam nõ
peruenerit, eamque occupauerit. Itaque axioma illud
in his omnibus locum habet, & ſemper eſt verisſimum.
Et aqua nunquam in ſua ſuprema ſuperficie
accommodat ſe in planum, ſed ſemper in curuum, vt omnes
particulæ dictæ ſuperficiei æquidiſtent a centro.
15 Patricium inde in ſcenam protrudit Caſmannus ibidem, & ait: Illum demonſtrationem hanc a nobis explicatam, aſſerere, & conuincere, magno ęquiuoco, & fallacia laborare; eamque experimentis confutare. Itane? Videamus. Omnis aqua, inquit Patricius, in ſuperficie neceſſario eſt, vel plana tantum, vel rotunda tantum, vel neutrum, vel vtrumque. Neceſſaria eſt di-