Jump to content

Pagina:Euripus seu de fluxu et refluxu maris sententia.djvu/41

E Wikisource
Haec pagina emendata est

27


lam eſſe curuam, non rectam, quippe partem veri circuli.

17 Infirmum eſt illud Patricii argumentum ex natura aquæ deſumptum, quæ eſt, vt aqua propriis terminis contineri nequeat, ſed diffluat: alieno vero termino debeat contineri: Ex quo, in ſuo illo errore perſiſtens, dum non capit quæ ſit rotunditas aquæ, parum aptè ſillogizat hoc pacto: Rotunditas illa vel eſt in medio mari inter littora; vel iuxta littora: ſi iuxta littora ergo ibi altior aqua eſt quam in medio, & ſic fluet ad medium, ipſumque complanabit: Si in medio, pariter cum ſit ibi altior, fluet ad littora, vbi eſt depresſior, & ſic etiam complanabit. Viſa eſt Caſmanno, eadem quæſt. 9. ratio hæc acutiſſima; me tamen acumen hoc penitus latet: & reſpondeo Rotunditatem vnam & eamdem eſſe in tota quacumque aqua, ſiue parua, ſiue magna, vt expoſui: & tunc vel maxime, quando ſe tota complanauit, (quod in natura fieri omnino neceſſe eſſe docui) ſuam perficit rotunditatem: Quia complanatio fit per æquidiſtantiam à centro mundi. Et ſic nihil dicit quod vllam vim habeat. Ponit enim rotunditatem imperceptibili quodam modo, ſimul cum partibus altioribus & depresſioribus; & hinc abſurda multiplicat: Sed fruſtra, quæ nulla poneret, ſi rotunditatem aquæ illam conſideraret, quam vera ponit philoſophia.

18 Hæc ſane rotunditas ſeu globoſitas aquæ à poſteriori quoque omnino probatur, & conuincitur, ſed nonniſi in magnis aquis, præſertim ſecundum latitudinem globis protenſis. Quicumque enim recto ad alterum polum itinere nauigat, ei polus ſenſim, & ſucceſſiue alter attollitur, alter tantumdem per ſingulos gradus deprimitur. Negat Patricius, & cum ipſo Cas-

D 2