Jump to content

Pagina:Euripus seu de fluxu et refluxu maris sententia.djvu/65

E Wikisource
Haec pagina emendata est

51


ria & circulus ille ſub quo eſt aquæ cumulus, perpetuo tranſit de meridiano locorum in meridianum; ipſiuſque cumulus aquę non eſt ſemper idem numero, ſed perpetuo & ſucceſſiue variatur, per alterius, & alterius aquæ ſucceſſiuam & continuatam collectionem; vt quantum aquę dimittit poſt ſe, tantumdem acquirat ante ſe: quæ collectio fit perpetuo Occidẽtẽ verſus. Sed hic motus non tam eſt motus aquæ, quam mutatio ſitus illius arcus ad quem confluunt aquæ per tractionem, & hæc tractio facit proprie fluxum & refluxum, non autem illa ſitus mutatio, quæ facit tantummodo, vt in hoc vel illo meridiano aquæ intumeſcant vel detumeſcant, non autem facit ſimpliciter vt aquæ intumeſcant, vel detumeſcant: hoc enim ſola tractio facit, aut applicatio, vt eſt expoſitum: Et ideo non eſt cur quis opponat naues poſſe vno die totum orbem ad motum lunæ diurnum percurrere, ſi luna trahit ſecum ſuo cõcitatiſſimo motu diurno mare: fore item, vt nulla nauis, quantumuis propitio vento vſa, poſſit in Orientem tendere, contra motum concitatiſſimum maris in Occidentem. Hunc enim motum non admiſi. Tertius motus per accidens, totus pendet ex diſpoſitione terrarum & littorum ſinus marinos conficientium. Si enim ſinus tendat in Septentrionem, tunc fluxus erit in Septentrionẽ, & refluxus in meridiem, vero motu laterali, præter intumeſcentiam & detumeſcentiam. Sed hic motus, vt dixi, eſt per accidens, & conſequitur ex grauitate aquæ, quæ neceſſario deſcendit ſemper vbi habet decliuitatem inferiorem eleuatione aquę in cumulo prædicto. Cum igitur in magno Oceano, vel in maiori ſinu, reſpectu minoris ſibi adiacentis, intumeſcit aqua circa oſtium ſinus, ſiquidem tumor ille eſt altior quam ſit aqua in ſinu ſibi contiguo, deſcende-

re 
G 2