59
tia & contrarietate, totum maris fluxum non admittit
liberum; vincitur tamen paulatim ab ingreſſu aquæ
marinę altioris, & vincitur pedetenptim, per particulas
ſuccesſiuas, prius in propinquioribus oſtio partibus,
deinde in remotioribus ſuccesſiue pugnante perpetuo
contra hunc ingreſſum, naturali deſcenſu fluminis; quę
pugna dat multam remoram aquæ ingredienti: ex
illius tamen ingreſſu, & ex aqua fluuiali, impedito tunc
ipſius egreſſu, fluuius plurimum intumeſcit; & vbi
alueus eſſet anguſtus, & ripæ altæ, poteſt tumor hic
fluminis eſſe valde magnus. Cum vero tumor aquę
marinæ ab oſtio fluminis recedere inceperit, & minui, tũc,
quia depreſſior fit aqua maris, quam ſit aqua fluminis,
refluxus marinus concordat cum deſcenſu fluminis, &
longe citius detumeſcit flumen, quam intumuerit:
peragit tamen ſuum motum naturalem deſcenſus tanto
longiori tempore, quanta fuit mora in illa repugnantia
motuum contrariorum.
QVAESITVM QVINTVM.
34. Cur in eodem loco diuerſis temporibus
intumeſcentia, & detumeſcentia maris eſt inæqualis?
Reſpondeo totum id contingere ordinarie ex ipſis
luminaribus, ipſorumque circulis mare attrahentibus,
vel allicientibus. Cum enim non ſola Luna, ſed etiam
Sol, pro ſuo modulo, ſuum cumulum, licet minorem,
efficiat; ex diuerſis aſpectibus, qui ſint inter ſolem &
lunam, maior vel minor fieri debet fluxus & refluxus.
Si luminaria ſint in coniunctione, vel oppoſitione, quia
vterque cumulus vtriuſque luminaris ſimul
concurrunt, profecto plus aquæ accumulabitur vtroque
cumulo ſimul iuncto, vbi vterque circulus tranſpolaris
{{rh||H 2|aquas }
