hactenus edocuimus: hic adijciendũ erat qua via effingamꝰ gn̓aliter vocales reales atqꝫ cõpoſitas imagines: poſtmodũ parricularius ad Vocalis imago quomodo fiat. ꝑtes ſubiectiuas modũ applicantes: Vocales aũt imagines diximus notas quaſdã ⁊ cognitaꝝ ⁊ ignotaꝝ (ſiue ex greco hebraico aut bar baro idiomate) lr̄aꝝ/ ſyllabaꝝ / dictionuꝫ ve orationũ/ qũolibet facere potentes: ſiue ſignifi catiue ſint: ſiue abſqꝫ ſignificato prorſus. Nõ ſi gnificatiuaꝝ imagines inſcriptione/ fictioneaut comparatione/ fieri poterunt. Quantũ ãt ad cõem oĩum formationẽ de qua hic intendi mus ſpectat: ea ſimilitudo vocis que eſt imagi nis ad ĩmaginatũ ſi oĩmoda ſit nil patit̉ difficultatis: vt pro Ioãne memorãdo aliaꝫ eiuſdi Additio. noĩs collocabimus/ Sed dũ talis non ſit cõcordãtia. Aut q̄dam vnica dumtaxat lr̄a ſymba/ lizent vt Ioãnes ⁊ Iacob vel Iudocus: ⁊ tunc additione alterius dictionis ſupplebit̉: vt ſi ꝓ Ioã̓ne poſuero Iacobũ qui oua porrigat gallo vrticas ore tenẽti: nihil ſiꝗdem intereſt an ſyllabis latinis an ve alterius idiomatis expleaꝫ qd̓ defuit. Cũ v̓o res ⁊ imago eius: in pͥma coin cidant ſyllaba vt Ioãnes ⁊ Iob itidem. (ſed ꝙ dem facilius) ſupplebit̉ adiectione: vt ſi Ioh alicui cui nomẽ Hãnes (vt pene oĩbꝰ Sueuis. ſit colloquentẽ poſuerimꝰ. Ita pro Dauid: dacũ vel Danielẽ vel Damaſcenũ in manu vitẽ geſtantẽ aũt ꝗcqͣꝫ agentem Et ita euenit vt qͣꝫ facillime cõperiant̉ imagines. Si rei memorã de pͥma ſyllaba cum imagine coincidat: ⁊ reliquum qd̓ deeſt adiectione alterius imaginis q̄ ſua pͥma ſylla ꝯſonet cõpleat̉: Per inſcriptio
