go. Ueꝝ ſi que de modo forma loco ⁊ tẽpore ac ſtudij continuitate videbuntur opportuna his inferius poſt imaginũ tractatũ locus dabit̉ ne arbitreris locoꝝ ⁊ imaginũ ſuffeciſſe conditio nes: ⁊ non deditã ipſoꝝ coexigi connexioneꝫ: reliquis que ad memoriã attinent atqꝫ condu cunt rite obſeruatis.
Cum ex proximo capite concedatur mẽorie artificiũ ex locis ⁊ imaginibus debite ordinatis conſtare: ea eſſe de eſſentia artis per ſpicuũ eſt: cõſiderantibus ꝙ anima per res ſen ſibiles in mẽoriã extraneaꝝ deducit̉: vt enim uero confuſionẽ ordinis memorandaꝝ quiſqꝫ deuitet atqꝫ alia id genus incõmoda: quatu or potiſſimũ expetuntur. Primo nanqꝫ natu ralis potentia ſpecieꝝ imaginataꝝ ſuſceptiua exigitur ⁊ hanc ſuperius diximus eſſe mẽoriaꝫ/ naturalem. Secundo res ipſa cuius memoriaꝫ q cupimus habere neceſſaria eſt. Et hec non qui dẽ corperaliter ſeſe intellectui ingerit aut apud ĩ memoriam recondit̉: Sed vt Ariſt. li. 3. de aĩa atteſtatur lapis non eſt in anima ſed ſpẽs ſa pidis: per fantaſiam ſcilicet abſtracta: que ſi per ſimulachrum aliquod noſtra imaginatione ef fictum in loco aliquo corporali fuerit repoſita fixius memorie adherebit: quod preſentis intẽ tionis eſt quapropter loca ⁊ imagines ad hanc induſtriam ſumme neceſſaria ac partes eſſen tiales dicimus. Tertium autem quod exigitur Neceſſi tas loco rũ ⁊ ima ginum. Ex qͣttu or perficit̉ mẽorati ua. Ariſto.
