Pro lacrimis Danaos meritas da pendere poenas,
O pater, hæc nec nostra ferant vota irrita venti.
Talia clamantem cæli de vertice summo
Audiit Arcitenens, subitasque exarsit in iras,
50Tum se nube cava, ac densa caligine condens
Inde petit terras, humeris argentea pendet[1]
Ex altis pharetra, atque arcus, quem plurima circum
Tela sonant gradiente Deo, cædeisque minante.
Ut procul ab ratibus conspexit castra, sagittam
55Impulit ex arcu frendens, fatalis arundo
Cum sonitu per inane ruit, neque cernitur ulli,
Hinc aliam, atque aliam ingeminat, jumentaque passim[2]
Corpora fida canum, taurorumque ardua membra
Sternuntur lætho, pecudesque, & vulgus equorum.
60Tum Danaos petit insonteis, atque aggerat omneis
Per naveis turpi dilapsa cadavera tabo,
Ardebantque rogi per litora curva frequentes.
Jamque dies aderat decimus, quum regia Juno
Moerentis mentem, atque animum commovit Achillei.
65Illicet e castris pubem acciri imperat omnem,
Tum regem adloquitur: Non ultra insistere cœptis
Posse, reor, Danaos: Priami stent mania, Princeps.
Qua ventum, hac iterum (liceat modo vivere) eundum est,
Irati Graios coli inclementia quando,
70Et vis sæva simul premit Hectoris, aut age, sorteis
Dilectosque Deo vates, templique ministros
Adsciscamus, ait, quibus aut arcana patescunt
- ↑ V. 51. Inde petit Sacerdotis sui injuriam ulturus Apollo terras perit. Sacerdotum namque personam sub singulari Deorum protectione esse omnis profana antiquitas credidit, cui & Sancts Religio atrestatur dicens: Nolite tangere Christos meos.
- ↑ V. 57. jumentaque passim. Ab reliquis enim animantibus pestes plerumque incipere multis experimentis patet, & firmat late Cerda in 1. Georg.
