Et fumum ingentem, & nigras spirantia flammas,
Hanc Divum auxilio domuit fortissimus heros.
175Tum solymos, gentem indomitam convertere contra
Arma jubet, neque pugnanti clementia Divum
Defuit; ast hominum, ajebat, non durius ullum[1]
Se vidisse genus, mole aut insignius alta.
Inde & Amazonidum victricibus expulit armis
180Femineas acies. Jamque altam victor in urbem
Ibat ovans, densis quum saltibus irruit ingens
Lectorum juvenum manus, insidiisque paratis
Hinc urgent, atque hinc; sed toto ex agmine nulli
In muros remeare datum, sedeisque parentum.
185Ergo viri virtus, pietasque ut nota tyranno est,
Divinumque genus, summo est dignatus honore,
Tradidit & gnatam, regnique in parte locavit.
At Lycii reliquis præstantia jugera campis,
Et Cereri, & dulci dederunt aptissima Bacho.
190Tergeminam huic prolem peperit pulcherrima conjux
Isandrum, Hyppolochum, & formosam Laodamiam.
Hæc commixta Jovi peperit Sarpedona Regem.
Ille autem Superis invisus Aleja circum
Arva pererrabat curis confectus amaris,
195Et vitam in tenebris miseram, luctuque trahebat.
Isandrum Solymis miscentem prælia campis
Ferreus occidit Mavors, iraque Dianae
- ↑ V. 177. Non durius ullum. Solymos, sive Palestinae incolas & robore, & corporis proceritate insignes fuisse confirmat etiam illud Choerili vetustissimi Poetæ, ubi de gentibus quæ Xerxem in Græciam sequebantur ita canit.
Trajicit inde hominum genus admirabile visu:
Phoenicum similis grandi sonat ore loquela.
Montibus in Solymis habitant, juxtaque paludem
Immensam. Attonsum squallens caput obsidet horror.
Pro galeis derepta ab equis, durataque fumo
Ora ferunt.
Quibus consonant ea quæ dicuntur Num. 13. Populus, quem vidimus, procerae staturae est. Ibi vidimus monstra quaedam filiorum Enoch de genere giganteo, quibus comparati videbamur quasi locustae.
