Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/159

Ast iræ impatiens fatur sic maxima Juno:
Sat mihi, sat reliquis invicta potentia Divis
 420Nota tua est. Quid nos verbis percellis amaris?
Hoc scelus, hoc crimen, fatis quod flemus iniquis
Oppressos Danaos. Quod si auxiliarier armis
Calicolum prohibes, saltem prudentibus ipsos
Consiliis liceat regere, ac subducere morti.
 425Hæc Juno, hæc cœli genitor qui nubila cogit;
Cras mage, si lubet, adspicies, pulcherrima Juno,
Saturno natum ingenti virtute per agros
Argolicas rumpentem acies, & castra prementem.
Non etenim prius ab campis Tros cesserit Hector,
 430Quam magnus rursum ab ratibus cicatur Achilles
Undique quum pressis Danais, Patrocloque perempto
Clade sub extrema ad naveis pugnabitur altas.
Nam sic fata ferunt: nec te iratam, atque furentem
Curarim quicquam. Per me licet, ultima ponti,
 435Tellurisque petas, Japetus qua carcere caeco,
Saturnusque fremunt, nec Phæbi luce, nec auris
Oblectant placidis animum: stant Tartara circum.
Nulla tuæ nos cura fugæ turbaverit, inquam,
Illuc si adpuleris, durum, implacabile monstrum.
 440Dixerat hæc, Junoque pudens obmutuit ore.

Oceani interea Phoebus petit æquora curru,
Almaque nigrescit tellus horrentibus umbris.
Trojugenis ingrata quidem lux occidit aurea,
Grata sed afflictis, terque exoptata Pelasgis.
 445Hæc inter procul ab ratibus prope fluminis oras,
Qua strageis inter, totisque cadavera campis
Hac, illac congesta locus, cœtum evocat Hector.
Troes equis subito terram petiere relictis,
Ille decem, atque ultra cubitos longam tenet hastam,
 450Ærea cui cuspis longe resplendet, & aureus
Annulus it circum, hac nixus sic incipit heros :
Trojugenæ, ac Phryges, & Lycii, spes maxima Troja,
Combustis ratibus Grajum, stratisque maniplis