Murosque, ingentem & fossam latam, atque profundam,
300Et vallos circum, nec propulsare ruentem
Hectora adhuc potuit; sed me pugnante, nec ultra
Frondentem fagum tulerant vestigia Troes
Manibus ab ceisis, Scææque ab limine porte.
Vix fatum effugit semel expectare furentem
305Ausus Priamides, vel sic tamen Hectora contra
Induere arma iterum, & pugnas tentare recuso.
Cras Jovis auspiciis, Superisque in vota vocatis,
Si lubet, adspicies, Helles super æquora ponti
Velivolas innare rateis, & remige nostro
310Percussos pariter tumidos canescere fluctus.
Tertia[1] (Neptunus si ventis vela secundis
Impulerit) lux me Phtias deducet in oras,
In patriosque lareis, ubi tot congesta per annos
Me ingens gaza manet, simul hic quæsita reducam,
315Argentum, fulvumque aurum, splendentiaque æra,
Et ferrum nitidum, & lectas pulchro ore puellas.
Præmia sed potiora mihi impius abstulit, ipse
Qui dedit Atrides. Olli hæc mandata referto
Concilio coram, ut cuncti indignentur Achivi.
320Quærat Grajugenas inter, quos ore protervo.
Decipiat rursum, nostros neque cernere vultus
Unquam ausit; non Atridæ communia mecum
Consilia, aut opus indigna jam me arte fefellit,
Contempsitque semel : satis est, hac laude quietus
325A me absit procul insanus, sua munera, & ipsum
Execror; atque odi, nec Regem, ac sceptra tenentem
Vile caput, sed enim reputo. Nec si mihi certe,
Quot congessit opes, decies, triciesque darentur;
- ↑ V. 311. Tertia. Locum hunc ita vertit Cicero l. 1. de Divin. c. 25.
Tertia me Phtia tempestas lata locabit.
Quam versionem adduco, ut videant Grammatici etiam majorum locorum nomina per genitivum efferri posse, quum per adverbium ubi interrogatio fiat.
