Hortarer miseris quamquam; largitur at ille
Munera nunc magna, & spondet majora daturum.
460Delectosque viros, clarissima lumina gentis,
Legatos mittit, charos tibi, Perfice votum
Hoc ipsis, precor, & tantum ne sperne laborem,
Namque prius juxtas quisnam accusaverit iras?
Nunc magnos animo heroas, veterumque revolve
{{Versus|465}]Gesta virum: siquando etenim furor, iraque mentem
Ceperat, hos etiam donis placarier olim,
Et precibus solitos prisci docuere parentes.
Et memini vetus hoc factum; at cui fama perennis,
Nec vobis, gens chara mihi, narrare pigebit.
470Ætolos inter[1], Curetesque aspera quondam
Pugna fuit, magnam Ætoli Calydona tenebant,
Curetes vastare armis, ferroque parabant,
Horrendis exciti odiis, iraque Dianæ.
Namque Eneus, magnæ contempto numine Divae,
475Cœlicolum reliquis pecudumque cruore litarat,
Atque boum multo; postquam in magna horrea magnam
Rettulerat messem, seu quis subrepserit error,
Seu misero mala turbarint oblivia mentem.
Poenituit certe, saltus nam Diva per omneis,
480Et sata culta ferum niveis cum dentibus aprum
Ingentem immisit cum floribus ille comanteis
Sæpe pyros, imisque etiam ab radicibus ornos,
Et nemora alta solo æquavit, tandem Meleager
Urbibus ex cunctis venatorum agmine facto,
485Vique canum multa Œnides horrenda frementem
Occidit, nec enim paucorum occumberet armis.
- ↑ V. 470. Aetolos inter. Rem totam habes latissime apud Ovidium lib. Metamorph. 8. Inde illud Junonis Alexandr. 3.
Ætolosne olim campos, Achelojaque rura
Fulmineis vastare feris roror aspera Phobi
Ob furias Oenei potuit...
Simul etiam docemur primitias fructuum Deo offerre: tua sunt enim omnia, Domine, & qua de manu sua accepimus, dedimus tibi. Par. 11.
