Defessosque hosteis solo clamore fugabit
Turba recens procul ab castris, & litore in urbem.
Sic fatur, movitque animos, & concitus heros
760Evolat acidæ magna ad tentoria Achillis.
Vix Laertiadæ ad puppem pervenerat altam,
Clarus Evæmonides gressum tardante sagitta
Obvius Eurypilus venit: olli ab corpore toto
It sudor, tumidoque fluit de vulnere sanguis;
765Mens tamen haud turbata viro. Miseratus euntem
Infremuit Patroclus, verbisque volucribus infit:
Ab miseri Danaum proceres, stirps inclyta Regum,
Siccine sede procul patria Simoentis ad undam
Ora canum fuerant vestro pascenda cruore?
770Quid tamen, Eurypile? Immanem gens Hectora Grajum
Sustinet? An domiti toto sternuntur in agro?
Sic adfatur, Evæmonides cui talibus heros:
Nulla, Menoetiade, vis jam auxilietur Achivis:
Præsidiumve, cadent miseri sub puppibus altis
775Pugnantum quotquot fortissima robora, telis
Teucrorum cecidere, Phrygum vis undique crescit.
Tu me duc, precor, ad naveis, hocque exime ferrum
Infixum femori, tepida nigrumque cruorem
Ablue, Paeoniasque herbas[1], succosque salubreis
780Sparge manu, docuisse ferunt quæ plurima Achillem
Tete olim ast ipsum Chiron justissimus unus
Magnorum docuit de semine Centaurorum.
Namque Esclapiada Podalyrius atque Machaon,
Iste jacet mærens, alienæque indigus artis,
785Pugnat adhuc alter campo, sudatque sub armis.
Qui tamen hæc inquit Patroclus, nam Nestor adire
Me jubet Æacidem, atque olli mandata referre.
Sed neque te tamen afflictum, mittamque dolentem.
Dixerat, atque sinu complexum heroa ferebat
- ↑ V. 779. Paeoniasque herbas. Paeon Deorum Medicus de quo supra lib. 5. Hinc Virgilius: Paeonium in morem lib. 12.
