Sic ait, at pater omnipotens nihil ore profatur,
490Conseditque diu tacitus mente omnia volvens.
Diva autem ut primum steterat, perstatque, rogatque:
Fare, age, dic Pater, & dictis solare dolentem,
Abnue vel, quidnam trepidas? noscam ægra Dearum
Quam tibi viluerim cunctarum, & sidera linquam.
495Dixerat, ille alto ducens de pectore questum,
Magna petis, Dea, namque odiis Junonis iniqua
Objicis hoc caput, ac diris exponis acerbis.
Illa quidem temere ante etiam me Dardana sæpe
Moenia tutari, Phrygiisque favere maniplis
500Indoluit, gemuitque: age vero lumina vitans
Conspectumque Dex magno perlabere cœlo.
Quæ poscis nobis dudum sunt omnia cordi.
Ne dubita, aut capite annuero, quæ maxima veri
Signa Deis[1], neque enim verbum revocabile quidquam,
505Aut fallax fuat, annuerim quodcumque libenter.
Sic ait, & quassat caput immortale, per ora,
Perque humeros fluxere comæ, & tremit altus Olympus,
Disceduntque ambo pariter: Dea pulchra profundum
Desilit in pontum stellati a vertice mundi,
510Jupiter æternasque domos, sedeisque beatas
Inde petit, superum venienti turba Deorum
Eminus adsurgit, proceditque obvia patri,
Tum solio sedet, actutum cui regia conjux
Nam Thetidis, fratrisque Jovis communia norat
515Consilia, atque ipsam chari prope genua mariti
Viderat hærentem, verbis ita fatur amaris :
Dissimulare etiam sperasti, perfide mentem,
Consiliumque tuum? Soror an, conjuxque Tonantis
Propterea vocor, ut Divum quicumque latenter,
- ↑ V. 504 Signa Deis, ) Deis in Dativo casu apud Virgilium non occurrit. Eo tamen usi sunt non semel Lucanus, & Juvenalis. Sufficiat tritissimum illud, & impiissimum Lucani. Victrix causa Deis
placuit; sed victa Catoni.
