Addidit arcanam, quam nulla aperire Deorum.
Vis, aut ars posset, clavem, foribusae reclusís,
155Ambrosia primum perfudit lactea membra,
Dein suavi, nitido, ac beneolenti tingit olivo.
At fundente Dea Jovis in penetralibus altis
Per coelos, totasque ivit fragrantia terras.
Deinde comas fulvo undanteis discriminat auro
160Cincinnosque manu divino ab vertice pulchris
Aggerat ordinibus, peploque inducitur artus
Ambrosio, Pallas mira quod neverat arte
Floribus intextum variis, rerumque figuris,
Plurimaque aurató connectit fibula morsu.
165Tum zonam, centena ambit quam fimbria circum
Cingitur, & gemmis onerat pendentibus aureis.
Dein tegmen capiti niveum, pulchrumque recensque
Sideris in morem, aut Phœbæi luminis instar
Induit, & nitidis nectit talaria plantis.
170Hinc thalamo egreditur gaudens, Veneremque vocatam
Diis procul ab reliquis dictis compellat amicis:
Num mihi, chara,. velis animo parere lubenti?
An renues, veterem servans in corde dolorem
Quod Danaos ego, tu Troas, curasque, fovesque?
175At Jove gnata Venus: tuus, o Regina, quid optes[1],
Explorare labor, me jussa capessere fas est.
Quantum, inquam, vires aderunt. Saturnia contra
Hæc Juno: Desiderium, Dea pulchra, & amorem,
Quo tu hominum subigis, magnorum & pectora Divum
180Da mihi, vado etenim extremas telluris in oras
Oceanumque Deum patrem, visuraque Thetyn,
Me qui olim cura ingenti in penetralibus altis
Susceptam Rhea ab pulchra fovere volentes,
Saturnum quando genitorem Jupiter exlex
- ↑ V. 175. Tuus, o Regina, quid optes. Verba Aeoli ad eandem Junonem apud Maronem in primo Aeneidos.
