Stant bijuges procul hinc, imis in vallibus Idae,
Qui me telluremque ferant, atque æquora supra.
290Te huc monitum veni, nec fratre, & conjuge quoquam[1]
Ferre pedem invito aut volui, aut voluisse decebat.
Ast illuc, Divum genitor Saturnius infit,
Tendere vel posthac fas est, nunc, optima conjux,
Haud equidem vellem vultu caruisse decoro,
295Amplexuque tuo, nec enim me femina tantum
Mortalis, Deave ingenti devinxit amore.
Nam neque[2] me Ixionis quondam pulcherrima conjux
Pirithoum dias fudit quæ in luminis oras,
Nec Danae Acrisioniades, clarissimus unde
300Perseus exortus, nec quæ Minoa tremendum
Phoenicis gnata, & durum peperit Rhadamanthum,
Nec Semele, aut pulchra Alcmene, qua matre creatus
Amphitruoniades Thebana claruit arce;
Delicium at miseris mortalibus illa Thyoneum
305Progenuit Semele, Cereris nec me decor ingens,
Latonæ aut magnae, nec tu, suavissima Juno,
Tantum illexti alias, quantis nunc ignibus intus
Ardescunt corda, & stimulis amor acribus urget.
Dixerat hæc genitor, Juno hæc cui callida contra:
310Summe Deum[3] patulo Idæi in vertice montis
Hæcne paras? Divum certe si agnoverit alter,
Nunciet ac reliquis; stellata revisere tecta
Non equidem auderem rursum, ac tua dicier uxor.
Usque adeo pudet. Est thalamus, sunt aurea tecta,
315Atque thorus tibi, suntque fores in postibus altis
- ↑ V. 290. Nec fratre, conjuge quoquam. Quam pulchrum in Deorum regina nuptis feminis datur exemplum!
- ↑ V. 297. Nam neque. De his omnibus Jovis amoribus vide Ovidium in libris Metamorphoseon, ubi omnium historiam latissime prosequitur.
- ↑ V. 310. Summe Deum. Putidiusculum hoc, quod miror imitatum fuisse authorem Justiniani Italum Poetam, sed quæ non his longe putidiora alii suis Poematis inseruerunt, Ariostus præcipue?
