Artis, at ipsa, reor, pœnas, fraudisque maligna
Prima lues, iras, vireisque experta Tonantis.
Et te, Diva quidem veterum meminisse malorum
10Fas erat, incudes validas quum vertice ab alto
Immisi pedibus geminis, & nescia frangi
Aurea sublatas nectebant vincula palmas,
Aereque in vacuo, terramque, interque profundum
Pendebas caelum, Divum indignante caterva.
25Solvere nec quisquam audebat, poteratve, prehensos
Quin etiam per inane Deos ab culmine Olympi
In terras, pontumque altum indignatus agebam.
Nec tamen his satiata malis deferbuit ira
Argolicos donec Tirinthius attigit agros,
30Quem tu ventorum excitis, Diva improba, nimbis,
Jactatum pelago immenso, & mala plurima passum
Usque Coon tuleras optato ab litore longe.
Hæc decuit meminisse novis quam fraudibus ante
Divorum procul ab placida statione maritum
35Deciperes blanda fallacis imagine formae.
Hæc ait, horrescit Juno, sicque incipit ore:
Audiat hæc Tellusque alma, & magni ætheris orbes
Et Stygis inferno quæ flumine labitur unda,
Dii cujus[1] jurare timent, & fallere numen.
40Dilectumque tuum caput, & commercia nostri[2]
Immaculata thori, quo nil mihi sanctius usquam est.
Non me authore favet Danais Neptunus, & acrem
Priamidem avertit campo, Teucrosque fugavit.
- ↑ V. 39. Dii cujus. Versus Virgilianus in 6. Ipse Rex Jupiter, inquit Minucius Felix in Octavio, per torrentes ripas, & atram voraginem jurat religiose. Destinatam enim sibi cum suis cultoribus poenam praescius perhorrescit. Hæc ille putans dæmones non adluc Infernis pœnis cruciari, sed cruciandos esse, qui plurium Veterum Theologorum error fuit, ut alibi demonstratur.
- ↑ V. 40. Et commercia nostri. Honorabile enim conjugium in omnibus, & thorus immaculacus. Fides namque conjugii, etiam Paganis natura duce, divinum quid, & sacrosanctum habitum semper.
